Mensen en andere dieren.

Vreemde titel? Hoezo? Dacht je dat mensen geen dieren zijn? Beesten zijn het vaak, maar dat is een ander onderwerp. Ik kwam hierop na het lezen van een prachtig opinie-artikel enige tijd geleden. Daarin stelt een aantal moeders het vraagstuk van de zuivel(productie en -consumptie) aan de orde.
De melkveehouderij is gebaseerd op diefstal, uitbuiting en meedogenloosheid. Met name de wrede scheiding van moeder - de koe - en haar kind - het kalf - zou voor ieder mens al reden genoeg moeten zijn nooit meer een slok melk, een plakje kaas of een lik boter te consumeren. Vrijwel meteen na de geboorte worden moeder en kind van elkaar gescheiden. Het artikel stelt terecht dat alle moeders instinctief hun kind bij zich willen hebben en verzorgen tot het moment dat het zijn eigen weg gaat. Omgekeerd weet een kind zich veilig en geborgen bij de moeder. Dat is voor mensen niet anders dan voor koeien. De melk die moeder produceert is natuurlijk bestemd voor haar kind. Maar het is de mens die na haar kind te hebben weggeroofd ook nog de voor het kind bestemde melk van haar af neemt. Dat maakt ons tot de enige diersoort die melk drinkt na onze zoogperiode en dan ook nog van een andere soort!
Het is al lang bekend dat melk niet die fantastische eigenschappen heeft die Joris Driepinter ons destijds toeriep in de reclame. In feite is het beter geen melk(producten) te consumeren.

Er wordt mij en andere pleitbezorgers van een betere omgang met dieren vaak verweten dat we antropomorfisme bedrijven - het toeschrijven van menselijke emoties en gevoelens aan dieren. In de ogen van sommigen is dat bijna een doodzonde. De gretigheid waarmee dit begrip wordt losgelaten op mensen die het opnemen voor het gekwelde, in de steek gelaten, uitgebuite, miskende dier is opvallend. Je zou bijna denken dat een latent schuldgevoel er al bij voorbaat mee het zwijgen wordt opgelegd. Intussen is bekend door allerlei wetenschappelijk onderzoek dat dieren meer weten dan we denken en meer denken dan we weten. Dat veroorzaakt ook bij veel mensen een ongemakkelijk gevoel. Want ja, ze vinden natuurlijk dat je dieren niet onnodig mag laten lijden. En natuurlijk houden ze van hun hond of poes. En wee degene die Pluto of Minoes ook maar een honden- of poezenhaartje dreigt te krenken. En ze prijzen de intelligentie, trouw en slimheid van hun beestje. En wát zeg je? Eten ze in China honden? Wat zijn dat voor barbaren? En och, dat stierenvechten in Spanje, het is toch een grof schandaal zo'n arm beest in de arena een langzame dood te bezorgen? Nee, dan zijn we hier toch een stuk geciviliseerder. Nou, reken maar.
Ja oké, we hebben hier ongeveer drie miljoen 'sport'vissers die voor hun lol miljoenen vissen een haak door bek jagen en uit het water halen. Dat vinden ze leuk. Dat is hun hobby en daar hebben ze recht op. En het is ook zo goed voor de kinderen op die manier met de natuur in aanraking te komen. Wreed? Zeur nou even niet, man. Die beesten voelen niks en als ze al wat voelen dan doen ze dat op een wijze die niet te vergelijken met de manier waarop wij pijn ervaren. Hoe ik dat weet? Nou gewoon, dat weet ik. Trouwens hoe weet jij of ze wél pijn hebben? Nou, misschien zou ook het niet (zeker) weten reden kunnen zijn om maar niet te vissen? Gewoon het risico niet nemen? Ja zeg, kom nou, straks mogen we niks meer in dit land. Ik vis dus ik besta en daarmee basta!

Honden eten? Te walgelijk voor woorden. Tegelijkertijd wordt er nog een hamburger of een varkenslapje op de bbq gelegd. Wist je dat er per jaar in dit geciviliseerde land vijfhonderd miljoen(!!) dieren in de bio-industrie lijden en sterven om iets voort te brengen dat we niet nodig hebben, nl. vlees? Ja hé, ga nou even niet mijn eetlust bederven. Zitten we net hier gezellig te barbecueën, kom jij met je horrorverhalen op de proppen. Dat jij gras wilt vreten moet jij weten, maar je moet mij niet lastig vallen met je geitenwollensokkenideeën over die zielige dieren. Dat valt allemaal reuze mee. Natuurlijk zijn die boeren goed voor hun dieren. Het is toch ook hun brood? En heb je niet gezien hoe ze stonden te huilen toen al die dooie varkens in de grijpers hingen na de varkenspest? Hoezo krokodillentranen? En in die slachthuizen gaat het heus heel fatsoenlijk toe. Die dieren lijden niet meer dan strikt noodzakelijk. Ik eet vlees dus ik besta en daarmee basta!
De Partij voor de Dieren vormt het geweten van vleesetend, zuivelend Nederland. En zoals het vaak met een geweten gaat willen velen niets liever dan dat geweten het zwijgen opleggen. Vlees en kaas zijn lekker en we willen helemaal niet weten welk leed er achter schuilgaat. Op het moment dat het geweten aan ons gevoel voor mededogen en respect appelleert en daarmee ons genot dreigt te verstoren wordt het in een kastje gestopt, op slot gedaan. Kastje gaat pas weer open als de kust veilig is en we ach en wee en zielig en foei kunnen roepen over beroofde juweliers en bejaarden, door donker getinte mannen die met Marokkaans accent spreken. Hoe durven ze, dat tuig!
Wie wil der  nog een kippenpootje, jongens? Of een sateetje? Toe eet nou even door. Straks moet ik de helft weggooien. Blurp!