Feestmaand.

Voor de kerst zijn 2.600.000 dieren gedood. De meeste overleden na een kort en ellendig leven in de gruwelstallen van de vee-industrie.

Er rust kennelijk een taboe op – al is het nog zo subtiel – het  wijzen op een periode uit de recente geschiedenis van Europa waarin ook levende wezens met gevoel en intrinsieke waarde, massaal bijeen werden gedreven, onder vreselijke omstandigheden op transport werden gesteld en ‘gehuisvest’ om uiteindelijk in onvoorstelbare aantallen wreed te worden omgebracht. 

Hij of zij die de moed heeft die verwijzing toch te maken kan rekenen op heilige(?) verontwaardiging die, als ik even psycholoog van de koude grond mag spelen, meer te maken zal hebben met het verdringen van een schuldgevoel dan met oprechte en eerlijke geschoktheid. “Varkens met mensen vergelijken, dat kán toch niet”! Waarom het lijden van een varken in de donkere barakken van de vee-industrie minder erg zou zijn dan van hem/haar die crepeerde in de spelonken van een verdwaasde en verdwaalde ideologie heeft niemand mij tot nu toe uit kunnen leggen. Het doel was anders, de middelen zijn nagenoeg gelijk. Hier wordt geen uitroeiing nagestreefd als destijds. Hier gaat het er om op een zo economisch voordelig mogelijke wijze wezens te houden en te doden voor een product dat een mens niet nodig heeft. Voor het plezier van de consumens gaan elk jaar 500.000.000 – vijfhonderd miljoen!! – levende, voelende, lijdende en doodsbange dieren de slachthuizen binnen om er als onherkenbare bloederige lappen weer uit komen. Het enige daglicht dat bijna al deze stakkers zien is op hun laatste rit richting abattoir.

Het “Vrede op aarde” na het aansnijden van de rollade, de kalkoen, konijn, reebout of wat voor stoffelijke overschotten ook klinkt als een holle galm in een wereld waarin zorg, mededogen, respect en liefde begrippen zijn die – ook selectief - gereserveerd worden voor de eigen soort. De rest kan barsten.

En wat te denken van de slachtoffers van de doodseskaders die met kekke petjes, drollenvangers en camouflagejacks de natuur intrekken en/of vanaf hun laffe schuilplaatsen doodsbange dieren aan flarden schieten? Ik zag ze weer lopen of bij elkaar staan kletsen na weer een ‘geslaagde’ expeditie. Ze praten over een ‘mooi tableau’. Ik zie alleen maar dode dieren die graag nog even hadden willen doorleven en voor niets en niemand een gevaar of bedreiging vormden. Ze roepen elkaar “Weidmans Heil” toe. Ook zo’n kreet die bij mij associaties oproept die ik liever niet openbaar.

December feestmaand. Feest van de Dood in plaats van het Leven.

Herman Gallé

Kerst(feest?)

Kerst. Feest van vrede. Feest van bij elkaar zijn. Feest van lekker eten en drinken. Feest van bezinning. Een feest van en voor mensen. Precies! Want voor niet menselijke dieren is er weinig feestelijks aan de kersttijd.

Dode dieren, al dan niet in herkenbare onderdelen gefragmenteerd, vormen nog steeds een essentieel onderdeel van de kerstdis. Het feest van het Leven kan kennelijk niet goed worden beleefd zonder daar miljoenen dierenlevens voor op te offeren. Konijnen, ganzen, fazanten, hazen, reeën, wilde zwijnen, varkens, koeien, kalkoenen, kippen, uit het leven geschoten of na een ellendig bestaan in de bio-industriestallen allesbehalve zachtzinnig in de slachthuizen om het leven gebracht. Overal op de kerstmenu’s walgelijke dingen als ganzen- en eendenlever (foie gras). De pijn, angst en stress die daarvoor geleden wordt laat ons koud, verdringen of bagatelliseren we. We laten toe dat wezens die meer met ons overeenkomen dan dat zij van ons verschillen, lijden en sterven voor ons plezier. We hebben de dieren in feite buiten onze verantwoordelijkheid geplaatst, waardoor hun leed en dood irrelevant of acceptabel wordt gevonden. Het proces van psychische dissociatie maakte het mogelijk dat joden in de oorlog ontmenselijkt werden en behandeld werden met een wreedheid, die we ons hier en nu niet (meer) kunnen voorstellen. Alleen de wijze waarop ik mij tot de ander verhoud, maakt het mij mogelijk de ander te laten lijden. Als een bepaalde groep zoals joden, maar ook moslims, christenen, atheïsten, vrouwen, homoseksuelen of zoals in dit geval dieren als minderwaardig wordt beschouwd, hebben wij mensen er blijkbaar weinig moeite mee hen te doen lijden of te misbruiken voor onze doeleinden. Zij die er op wijzen dat dieren gevoelens, emoties en eigenschappen hebben die ook wij bezitten worden honend weggezet als ‘antropomorfisten’ en wereldvreemde dromers. Wel, ik ben zo’n wereldvreemde antopomorfistische dromer en ik beschouw dat als een geuzentitel. Albert Schweitzer sprak eens de indrukwekkende woorden: “Ik wil leven te midden van leven dat wil leven”.  Het gemak waarmee de mens de levenswil van andere dieren negeert staat in schril contrast met het massale rouwbeklag dat wordt opgebracht bij menselijke tragedies.

Het wordt hoog tijd dat we beseffen dat dieren geen boodschap hebben aan onze feesten en tradities en gewoon willen leven naar hun aard en behoeften zoals ook wij dat willen. Vrede op aarde is een illusie. Zeker zo lang we ook voor dieren niet het mededogen en respect kunnen/willen opbrengen dat ze verdienen. Ik wens u fijne, leedloze feestdagen.

Herman Gallé

Schone handen.

In een krant staat een interview afgedrukt met S., een dame die plotsklaps weigerde voortaan nog mannen een hand te geven.

Mevrouw  beroept zich bij haar beslissing op haar basisrecht, de lichamelijke integriteit!
Ja, ze beschouwt het handen schudden met een man zelfs als een ongewenste intimiteit!
Nee, ze is of wordt niet onderdrukt of gehersenspoeld en radicaal is ze al helemaal niet! Ze is simpelweg een jonge, geëmancipeerde(!!) vrouw, die vecht voor haar recht, aldus S.
Ze heeft namelijk ontdekt dat haar geloof handcontact tussen mensen van verschillend geslacht ten zeerste afkeurt want één van de belangrijkste doelstellingen van de Islam is en nu komt het: het behoud der kuisheid van beide geslachten……………! Nog steeds is S. aan het woord!

Beste mevrouw, ik trek uw kuisheid niet in twijfel en dat zou ik ook niet doen als u mijn uitgestoken mannenhand wél zou aannemen! Nee, daarvoor is heel wat meer nodig!

Uw standpunt maakt het begrip “lichamelijke integriteit” tot een farce! Door een onschuldige cultuurhandeling te bestempelen tot een onkuise daad ridiculiseert u zichzelf, uw godsdienst en bewijst u de integratie van moslims in de westerse samenleving een slechte dienst.
Uw verbazing en verontwaardiging over de reacties op uw besluit zijn onterecht en de beslissing van uw baas om u voor te dragen voor ontslag kan ik volledig volgen!

Natuurlijk bepaalt uzelf of en wie u een hand wil geven maar in een functie waarin u ten voorbeeld wordt gesteld aan jongeren is het weigeren van zoiets basaals als een hand geven, louter uit religieuze overwegingen, een absoluut verkeerd signaal! U moet dan ook niet verbaasd zijn dat door die houding uw geschiktheid voor aantal functies discutabel wordt geacht!

Het is als met een ambtenaar van de burgerlijke stand die weigert huwelijken te sluiten van homo’s en lesbiennes: ontslag nemen óf het krijgen!
Niet u maar de samenleving mag verontwaardigd zijn als een onschuldig, op normale omgangsvormen gebaseerd ritueel door u en uw gelijkgestemden wordt bezoedeld door het als iets smerigs of onbehoorlijks te bestempelen!