Macht.

Een krantenmeneer mailde mij dat hij me tegen mezelf wilde beschermen. Het was zijn antwoord op mijn vraag waarom hij een zin uit een door mij ingezonden brief had weggecensureerd alvorens die te plaatsen.
Ik was te verbaasd om boos te zijn. Die boosheid kwam later.
Mijn brief bevatte kritiek op de jolige manier waarop in een artikel werd bericht over een aan de kant van de weg liggende doodgereden haas. De gecensureerde zin luidde: "Als daar in plaats van een haas een kind had gelegen was de wereld te klein geweest. Terecht!" 
Het ging mij niet om de zin op zich. Je kunt het er mee eens zijn of niet. Je kunt het zelfs ongepast vinden. Veel mensen gaan er zonder discussie van uit dat een mensenleven te allen tijde belangrijker is dan dat van niet-menselijke dieren.
Maar de arrogantie van zo'n redacteur om in een stuk, waar hij niet eens verantwoordelijk voor is, want ingezonden en getekend door mij, inhoudelijk wijzigingen aan te brengen en dat te legitimeren door aan mijn geestelijke vermogens te twijfelen. Want daar komt die rare actie natuurlijk op neer. Niet toerekeningsvatbaar, niet handelingsbekwaam, curatele.................
Natuurlijk mag een redactie stukken weigeren, inkorten en (stilistisch) aanpassen en wat dies meer zij. En ook mag de redactie dat doen zonder daarover met de inzender in discussie te gaan. Allemaal waar. Maar geef dat dan als antwoord aan degene die uitleg vraagt over de redactionele ingreep.
Het draait ook hier weer om macht. "Ik ben redacteur. Jij schrijft iets wat me niet bevalt en ik verdom het dus te plaatsen. En als je vraagt waarom en mijn antwoord bevalt je niet, jammer dan."
Vrijheid van meningsuiting. Maar nu even niet!

Bromvlieg

Ik hoorde hem zoemen en keer op keer tegen plafond en/of raam aan botsen. Zo'n grote zwarte bromvlieg. Waarschijnlijk door de open achterdeur naar binnengeglipt. Dan was het weer stil en bleef de indringer verstoppertje spelen. Meestal probeer ik zo'n dier te vangen in een glas met een viltje er op en het naar buiten te transporteren. Doe ik ook met spinnen. Pissebedden laat ik kruipen want na een kwartiertje zie je ze niet meer en het zijn ook nog nuttige opruimers. Kortom ik maak nooit dieren dood, tenzij per ongeluk of uit echte noodzaak. Teken gaan er aan als ik ze tegen kom, wat echter zelden voorkomt.
Maar om terug te komen op mijn botsende en zoemende bromgast, ik kon hem niet goed traceren, laat staan vangen. Ik ging naar bed.
De volgende ochtend toen ik  weer in de keuken kwam om ons ontbijt te bereiden zag ik hem in eens liggen op het aanrecht. Dood. De pootjes omhoog lag hij daar, letterlijk doodstil. Ik had medelijden met hem/haar. Wanhopig zoekend naar een uitgang, overal tegen aan botsend en maar niet de bevrijding kunnen ervaren. Op het laatst de moed opgegeven en de laatste botsing als 'voltooid leven' beschouwd. Kennen zulke beesten (doods)angst? Hebben ze iets van bewustzijn? Kunnen ze lijden? We weten steeds meer over de geestelijke en emotionele wereld van (andere) dieren. Dieren weten meer dan we denken en denken meer dan we weten.
Ik las dat sommige Boedhistische monniken mondkapjes dragen om te voorkomen dat ze vliegjes in hun mond zouden krijgen en aldus hun dood zouden veroorzaken. Of dat ze hun bouwgrond uitsluitend met hun handen bewerken omdat werktuigen wormen, kevers en andere in de grond levende dieren zouden kunnen verwonden of doden. Overdreven? Of ultieme eerbied voor het leven?
Als onze aanloopkater James ons een door hem zelf gevangen vogeltje of muisje komt brengen gaan die slachtoffertjes in een door mij persoonlijk gedolven grafje hun eeuwige rust genieten. Overdreven? Of ultieme eerbied voor het leven?
Als een vliegtuig met 300 mensen uit de lucht wordt geschoten door gewetenloze boeven is het hele land in stress. Stille tochten, condoleanceregisters die niet aan te slepen zijn, nationale rouw met het staatshoofd in de voorste gelederen. Over de bij dezelfde calamiteit omgekomen dieren wordt praktisch met geen woord gerept. In ieder geval maken ze geen deel uit van massale uitingen van rouwbeklag, woede en verbijstering.
Honderdduizenden dieren verbranden levend in de holocaustbarakken van de bio-industrie. Een paar miljoen kippen worden preventief 'geruimd' omdat dat economisch beter uitkomt.
Een half miljard (500.000.000!!) dieren lijden en sterven elk jaar in dit land in de bio-industrie. Een paar miljoen dieren worden door hobbyjagers aan flarden geschoten onde het mom van 'beheer'.
En temidden van die gruwel en onmenselijkheid maak ik mij druk om een omgekomen bromvlieg. Ja, dat doe ik.............. Want daar begint het. Mededogen met al wat leeft en kan lijden. Voorkom leed, angst en verdriet waar je kunt. Zowel de doodgevlogen bromvlieg als het in de vlammen omgekomen varken moet ons mededogen opwekken. Zowel het dikbuikige hongerende kind in Verweggistan als de doodgemartelde stier in de Spaanse arena moet ons diepmenselijk gevoel voor wat goed is en verkeerd activeren. Moraliteit!
De bromvlieg heb ik netjes in mijn tuin aan de natuur teruggegeven.

Dieren in het nieuws.

Dieren zijn momenteel volop in het nieuws. In de loop van dit jaar zijn al honderdduizenden dieren levend verbrand in stallen die niet of nauwelijks beveiligd zijn tegen brand. Een paar miljoen kippen zijn en worden vergast uit economische overwegingen omdat hun eigenaren zich gedupeerd voelen door het fipronilschandaal. 

Arjen Lubach heeft op zijn eigen ludieke maar scherpe wijze de samenleving geconfronteerd met het afschuwelijke leven en sterven van de vijfhonderd miljoen (500.000.000!!!) dieren die jaarlijks in dit gezegende land het loodje leggen ter bevrediging van de vlees- en zuivelverslaving van de diersoort mens.
In de Tweede Kamer wordt een voorstel van de Partij voor de Dieren om betere voorzieningen tegen stalbranden te treffen weggestemd. Dit om de coalitieonderhandelingen, die toch al zeer moeizaam verlopen, niet nog meer te bemoeilijken! Gelukkig blijft het eigen risico in de zorg wat het was. Ook het ‘eigen risico’ van de varkens, koeien en kippen om in vlammen of in gas om te komen blijft onverminderd gehandhaafd…………….
Over vergassing gesproken. Roos Vonk, hoogleraar sociale psychologie, haalt zich de woede op de hals van (Joods) Nederland door terecht parallellen te trekken tussen de Holocaust en de wijze waarop in de vee-industrie met dieren wordt omgegaan. De (schijn)heilige verontwaardiging van o.a. Frits Barend ten spijt zijn er ook talloze signalen van bijval, o.a. van Tommy Wieringa, voor haar bevlogen en goed onderbouwde artikel in de NRC van 22 augustus.
De Kroondomeinen worden gesloten opdat Zijne Majesteit en zijn kornuiten daar ongestoord en naar hartenlust dieren aan flarden kunnen schieten. We hebben een staatshoofd dat voor zijn plezier onschuldige, weerloze wezens uit het leven schiet. De aandoenlijke foto waarop hij de stervende Eberhard van der Laan zijn arm biedt doet niks af aan het schandelijke, zinloze geknal in de Koninklijke bossen.
Filosoof Eva Meijer promoveerde recentelijk met haar proefschrift waarin ze een radicaal andere omgang met niet-menselijke dieren bepleit. Haar pleidooi om dieren rechten te geven is weliswaar niet nieuw maar wordt, in een nieuw jasje gestoken, wederom onder de aandacht van veranderend Nederland gebracht. Veranderend in de zin van dat steeds meer mensen zich afkeren van de ongebreidelde vlees- en zuivelproductie en –consumptie. De gruwelijke wijze waarop recent miljoenen dieren omkwamen door menselijke nalatigheid, onverschilligheid, graaizucht en gebrek aan empathie zal zeker nog meer mensen doen beseffen dat de grens van wat we ons ten opzichte van andere dieren kunnen veroorloven reeds lang en ver is overschreden.

Herman Gallé