Ballonnenterreur.

Stille tochten bij de vleet momenteel. De ramp met de MH17 maakt een enorme hoeveelheid ostentatief rouwbeklag los. Condoleanceregisters zijn niet aan te slepen. Er wordt driftig met bloemen en knuffels gegooid En last but not least regent het dus stille tochten. Prima, laat iedereen maar op zijn/haar eigen wijze de sluizen van het gemoed open zetten. Ik doe er niet aan mee. Ik verwerk mijn verbijstering over dit ongeluk en mijn medeleven met de nabestaanden zonder daar demonstratief vorm aan te geven. Wel begin ik zo langzamerhand een soort emotioneel exhibitionisme te signaleren, maar misschien ben ik te cynisch. Ook het vrijwel negeren van het feit dat er bij het ongeluk twee honden – Costa, een Duitse herder en Quinta, een Friese Stabij – alsmede 4 duiven en vijf andere vogels zijn omgekomen geeft me een onaangenaam gevoel.  

De stille tochten, al dan niet met dresscode, volgen elkaar in hoog tempo op. Het zou deelnemers een ‘goed gevoel’ geven en de nabestaanden een hart onder de riem steken. Kán zijn…………. Wat mij in ieder geval geen goed gevoel geeft is de gekte van het oplaten van duizenden ballonnen. Iedereen die zijn eigen naam kan schrijven weet – of zou móeten weten – wat voor ellende ballonnen in de natuur aanrichten. Veel  vogels, zeezoogdieren en schildpadden zien de kleurrijke stukjes ballon aan voor voedsel. Door het eten van de stukken kan de toegang tot de maag geblokkeerd raken met als gevolg dat de dieren verhongeren. Ook worden er geregeld dieren op het strand gevonden die geheel verstikt zitten in de touwtjes die nog aan de ballon zit. Met een afschuwelijke dood tot gevolg! Organisatoren zijn veelal ongevoelig voor de – bijna - smeekbeden om in ieder geval het ballonnengebeuren achterwege te laten. Slechts een enkeling geeft toe, zoals in Drachten. Voor de rest is boosheid, hoon en ridiculisering het loon van hem of haar die het waagt aandacht voor en mededogen met de potentiële slachtoffers te vragen. Particulieren en in der haast opgerichte organisaties buitelen over elkaar heen om hun herdenkingsactiviteiten te promoten. Soms vraag je je af om wat of wie het nou eigenlijk gaat! De zin van zo’n stille tocht ontgaat mij wanneer men daarbij de toevlucht neemt tot dit zinloze, doelloze en redeloze gefrutsel met ballonnen. Her- of gedenk wie, waar en hoe je wilt. Maar het daarmee toebrengen van leed aan onschuldige wezens berooft zo’n actie van elke geloofwaardigheid. Het is de nagedachtenis van de slachtoffers uit de H17 onwaardig.

Killing Fields in Fryslân?

Het systematisch en massaal doden van groepen mensen en dieren die als bedreigend of ongewenst worden beschouwd brengt niet het gewenste en verwachte ‘succes’. Talloze (recente) voorbeelden bevestigen dit beeld. Sterker nog: het vernietigen van grote aantallen wezens op grond van (vermeende) schadelijkheid of ongewenstheid heeft als resultaat dat uiteindelijk de aantallen zullen toenemen. Een natuurwet.

Ik moest hieraan denken toen ik de plannen las van de Provincie Fryslân om de komende jaren grote aantallen ganzen te laten afschieten. Dat vindt men noodzakelijk want ganzen veroorzaken kennelijk veel schade aan gewassen die de mens nodig heeft. Een van die gewassen is gras. Gras wordt gegeten door koeien die er weer melk van maken. Die melk is bedoeld voor de jongen van die koe, maar daar heeft de mens geen boodschap aan. Die steelt onbekommerd de melk om daar overbodige voedingsmiddelen voor zichzelf van te  maken.

Heel toevallig wordt dit (Engels raai)gras ook lekker gevonden door ganzen en zie daar de geboorte van een probleem. De ganzen eten het gras, vertrappen het land en schijten het dood.

Het probleem zou opgelost kunnen worden door een meer kruidenrijk grasmengsel te gebruiken. Beter voor de weidevogels, mooier vanwege de bloemenpracht die ik mij uit mijn jeugd nog zo goed herinner en minder aantrekkelijk voor de ganzen. Ook door de koeien meer in de wei te laten lopen en grazen zullen de ganzen er minder snel gaan fourageren. Het niet meer bejagen van de vos, een natuurlijke vijand van de gans, zou eveneens een belangrijke bijdrage kunnen leveren aan het verminderen van de ‘overlast’. Door tegenstanders van het afschieten, vergassen of anderszins op wrede wijze elimineren van deze hoogontwikkelde wezens zijn de laatste jaren tal van steekhoudende argumenten aangedragen om de levens van de dieren te sparen en een bepaalde mate van schade en overlast te accepteren. De wereld is immers niet van ons.

Maar nee, er moet geschoten worden – pardon, ik bedoel natuurlijk: er moet behéérd worden. Met de zo kenmerkende minachting voor het leven van andere soorten dan de mens worden de jachtgeweren uit het vet gehaald en maken jagers – hè, alweer fout; ik bedoel natuurlijk faunabeheerders! – zich op deze ‘megaklus’ te klaren. Gaat Fryslân een Killing Field worden? Wordt het geen tijd dat de sloten subsidies die boeren toegeschoven krijgen herschikt en heroverwogen worden zodat niet langer de belastingbetaler voor de halsstarrigheid van boeren en hun organisaties opdraait? Wie voor raaigras blijft kiezen en dus weidevogels blijft verjagen en ganzen blijft lokken zal de rekening daarvoor gepresenteerd moeten worden.

Herman Gallé

Voorzitter afd. Fryslân van de Partij voor de Dieren