De Boer
De Boer bestaat niet. Ja, als achternaam. Niet de meest opwindende, maar goed, hij is er. Boeren zijn mensen. In mijn jeugd hoorde ik wel eens: "Boer word mens en leer de wereld kennen". Smalend bedoeld natuurlijk want door veel stadsmensen - ik was zo'n stadsmens - werden boeren - ten onrechte - niet voor vol aangezien. Nog eentje: “Een boer die niet klaagt is geen echte boer". Ach, het was allemaal niet zo kwaad bedoeld. Boeren zorgden voor voedsel. Toch? In de hongerwinter 44/45 klopten veel inwoners van West-Nederland bij de boeren in de regio aan voor levensreddend voedsel. Na de oorlog werd in opbouwend Nederland veel plaats ingeruimd voor de agrarische sector onder motto: Nooit meer honger! Mansholt ontvouwde zijn plannen voor een intensivering van landbouw. (Later moest ook hij toegeven dat het ‘enigszins’ uit de hand was gelopen......……...…). De bio-industrie was geboren. De hel op aarde voor de dieren. Maar een hel die vakkundig werd weggestopt in hermetisch van de buitenwereld afgesloten (mega)stallen en slachthuizen. Behalve het onpeilbare dierenleed openbaarden zich meer zaken die de snorkende propaganda van boeren(organisaties) voor de oplettende burger in een ander daglicht plaatsten. Gigantische hoeveelheden stront die bodem, lucht en water vervuilen. Weilanden van raaigras waarin geen weidevogel meer kan gedijen omdat alle leven uit de bodem was weggemest. Een stikstofuitstoot die onevenredig de natuur belast. CO2, methaan en lachgas dat de klimaatcrisis voedt. Maar bovenal het schrijnende, woestmakende dierenleed. Tienduizenden dieren in veel te kleine behuizing op elkaar gepakt. Ze kunnen geen kant uit en hebben niet de mogelijkheid in hun natuurlijke behoeften te voorzien of gedrag te vertonen naar hun aard en aanleg. Honderdduizenden dieren jammerlijk omgekomen bij stalbranden. Levend verbrand of gestikt! Kalfjes die meteen na de geboorte bij hun moeder worden weggehaald, tot groot verdriet en enorme stress bij moeder en kind. Dieren worden verminkt door onthoornen, snavelkappen, afknippen van varkensstaartjes. Dieren zijn dingen geworden in plaats van voelende wezens met een intrinsieke waarde. Met name de christelijke kant van dit land vindt, samen met de liberalen, wat we met dieren doen legitiem. Alle pogingen van bv. een Partij voor de Dieren om dierenwelzijn de plaats te geven die het verdient - dierenbelangen zouden niet ondergeschikt horen te zijn aan belangen van menselijke dieren - stranden op de onwil van de confessionelen en (neo-)liberalen.
Maar het tij gaat keren. Nu langzaam begint door te sijpelen hoe groot de schade en het leed is dat door de totaal dolgedraaide vee-industrie is en wordt aangericht en ook (semi-)overheidsinstanties alarm slaan, komen de eerste beperkende maatregelen langzaam los. D66 vraagt terecht een inkrimping van de veestapel met 50%. Nog aan de voorzichtige kant. De Partij voor de Dieren pleitte al jaren geleden voor een vermindering met 70 à 75%. Ook na zo'n krimp kan er ruimschoots in de voedselvoorziening in Nederland worden voorzien. Er is - gezien de enorme nadelen en risico's - voor ons kleine landgeen enkele reden de hele wereld van voedsel te voorzien. De Raad van State heeft nu bepaald dat de door het CDA bedachte PAS-regeling niet als basis voor toestemming voor activiteiten die stikstof uitstoten mag worden gebruikt. De rapen zijn gaar! Zeker nu blijkt dat met name de veehouderij een zeer groot aandeel levert in die voor de natuur funeste uitstoot. Een paar honderd boeren verzamelden zich op het Malieveld in Den Haag om te protesteren tegen het D66-voorstel en andere beperkende maatregelen voor de agrosector. Dat ging nog redelijk ordentelijk, zij het dat D66-er Tjeerd de Groot - die het 50% inkrimpingsvoorstel had gelanceerd - op hufterige wijze het woord werd ontnomen en ook GL-leider Jesse Klaver werd uitgejouwd. In Friesland, Drenthe, Overijssel en Gelderland zorgden de bezwaren van de boeren voor slappe knieën bij de gedeputeerden die haastig voorgenomen uitvoeringsmaatregelen introkken of opschortten. Alleen Groningen hield rug en knieën recht en stuurde de wild geworden meute onverrichter zake terug richting boerenerf. Dat gebeurde evenwel pas nadat de ME en politie met wapenstokken een aantal doorgedraaide indringers hardhandig het Provinciehuis uit werkten. Intussen heeft de Partij voor de Dieren in Overijssel aangekondigd een motie van wantrouwen tegen de betrokken gedeputeerde in te dienen. Het ware te hopen dat ook in de overige door slapjanussen bestuurde provincies soortgelijke acties zullen worden ondernomen.
Intussen woekert de klimaatcrisis nog steeds voort, wordt de natuur en het milieu nog steeds schade toegebracht en lijden miljoenen dieren in de zoöcide (=genocide van dieren) die de vee-industrie in feite is. Het is te hopen dat nu eindelijk de geest uit de fles is en de drastische maatregelen die nodig zijn en althans op papier zijn uitgewerkt ook daadwerkelijk zullen worden uitgevoerd. De protesten zullen nog voortduren. Dat mag in een rechtsstaat. Maar geweld mag en zal niet de doorslag geven.