zondag 22 juli 2018

De (grote, boze?) wolf.


De wolf heeft bij veel mensen een slecht imago. Onder meer in de Donald Duck, het sprookje  Roodkapje en ‘De Dodenrit’ van Drs. P komt Midas er bepaald niet als een knuffeldier vanaf. Hij wordt beschouwd als een wrede, nare, op bloed beluste rover die er niet een probleem van maakt zo nu en dan een mens op zijn menu te plaatsen.

Blijkens een artikel in de Leeuwarder Courant van 14 juli 2018 heeft VVD-Statenlid Nynke Koopmans het ook niet op de wolf staan, zeker nu het er op lijkt dat ook Fryslân een of meer exemplaren rijk is. Ze vraagt zich niet af óf maar wannéér een huisdier of een kind aan de wolf ten prooi valt. Ook het lot van een nieuwe lichting veulens van Friese paarden, waarvoor de eigenaren een fikse dekpremie hebben betaald(!!), baart haar veel zorgen.

Nynke Koopmans wil sowieso de wolf weg hebben uit Fryslân. “Fange en yn Polen útsette” (Vangen en in Polen uitzetten)! Er moet in Den Haag en Brussel gepleit worden voor versoepeling van de regels voor afschot en vangen, aldus de VVD Fryslân.

Een verbijsterend staaltje van stemmingmakerij en demonisering van een prachtig dier dat eindelijk de weg naar ons land heeft teruggevonden en zijn plaats in de fauna alhier zal innemen. Iedereen die het goed met de natuur en wat daar in leeft voor heeft is blij met de komst van de wolf en ziet dat als een verrijking en een hoopvol teken.

Ja, er zal zo nu en dan een schaap of een ander gedomesticeerd dier worden gedood door een wolf. Ik bagatelliseer hier geenszins het lijden en de dood van het prooidier. Vreselijk. Maar veel kan voorkomen worden door een betere beveiliging van de dieren. En verder zal geleefd moeten worden met de zekerheid dat het wel een mis kan gaan, hoe naar ook voor het prooidier. We schieten ook niet alle honden af omdat wel eens iemand door een hond wordt aangevallen en gedood of verwond wordt. En vormt het vetmesten en schromelijk verwennen van veel kinderen niet een veel groter risico? Ik weet zeker dat de mens voor de (wilde) dieren een veel grotere risicofactor vormt dan andersom. Voor de mens bestaat geen gevaar. Iedere deskundige wijst de risico’s voor de mens naar het rijk der fabelen. Wat niet wil zeggen dat men de wolf zonder risico kan benaderen. Laat het dier met rust en het zal ons met rust laten.

Kortom een stupide voorstel dat in schril contrast staat met de onverschilligheid t.o.v. het leed dat dieren in de bio-industrie dagelijks aan den lijve ondervinden.

Wat mij en vele anderen betreft is de wolf in Nederland en Fryslân van harte welkom. Wolf en mens, we zullen met elkaar moeten leven en elkaar verdragen.



Intussen is het voorstel van de VVD in de Provinciale Staten om de wolf aan te pakken met een zeer ruime meerderheid verworpen. Alleen de VVD en een mevrouw die zich van de PVV had afgescheiden zagen er iets in.



Herman Gallé.

zondag 15 juli 2018

Ontaarding van de humaniteit


In de jaren zestig hoorde ik voor het eerst de term 'ontaarding van de humaniteit'. Het was de toen gevierde Vlaamse schrijver Gerard Walschap die hier gewag van maakte. Hij doelde op het verdriet dat mensen kunnen hebben van het overlijden van hun huisdier. Dat hoorde niet, vond hij. Verdriet heb je om een mens dat je ontvalt en ‘je jankt niet om een dier’. Dat is ontaarding van de humaniteit, aldus Walschap. Ik heb nooit meer iets van die man willen lezen.
Ik zag onlangs weer de beelden uit Nice waar een vrachtwagen op een feestvierende mensenmassa was ingereden. Minstens zestig doden - kwam die term weer bij me boven. Dood en verderf zaaien onder mensen die je niets hebben misdaan, die je niet kent. Mannen, vrouwen, kinderen. Doden om te doden met als voedingsbodem een wereldbeschouwing, levensvisie, ideologie, religie.................. New York, Londen, Madrid, Istanboel, Parijs, Brussel, Bagdad, Nice.....................
Niet het rouwen om een hond, kat of wat voor geliefd dier is ontaarding van de humaniteit. Niet de mensen die zich inzetten voor het beëindigen van stierengevechten, het sluiten van dolfinaria, de bio-industrie, de jacht, de dierproeven. Niet zij die zich inspannen om vluchtelingen op een goede manier op te vangen en bereid zijn wat in te schikken. Het is eerder de bevestiging van hun humaniteit. Een bevestiging van het hebben van eerbied voor het leven, mededogen met het zwakke, weerloze leven om ons heen. De ontaarding van de humaniteit grijpt om zich heen in vele vormen. We beginnen het al gewoon te vinden. We raken gewend aan beelden van dode en gewonde mensen op vliegvelden, winkelcentra, theaters, boulevards, totaal verwoeste steden, beelden van tienduizenden mensen die huis en haard zijn ontvlucht en veelal keihard worden teruggewezen door soortgenoten die hun vrijheid en welvaart als hun eigendom beschouwen. Een eigendom dat verdedigd moet worden tegen 'vreemde' invloeden. Ze worden beschimpt als 'gelukzoekers', terwijl ieder normaal mens zijn/haar geluk zoekt. De ontaarding van de humaniteit is onder ons. Gelukkig zijn er nog velen die beseffen dat humaniteit vereist dat we ons bekommeren om het zwakke, weerloze, kwetsbare om ons heen. Mens én dier. Dat we ons dienen te realiseren dat de wereld en de natuur onze manier van leven niet meer aankan.
Mensen als Walschap - toegegeven, de tijden waren toen minder hilarisch en dramatisch dan nu - hadden geen idee waar de ware humaniteit zich in openbaart dan wel verraden wordt. Ik rouw ook nu om de vele onschuldige mensen, platgewalst door een of meer humanitair ontaarde mislukkelingen.
Hebt u het daarboven een beetje gevolgd, meneer Walschap?