In de jaren zestig hoorde ik voor het eerst de term 'ontaarding
van de humaniteit'. Het was de toen gevierde Vlaamse schrijver Gerard Walschap
die hier gewag van maakte. Hij doelde op het verdriet dat mensen kunnen hebben
van het overlijden van hun huisdier. Dat hoorde niet, vond hij. Verdriet heb je
om een mens dat je ontvalt en ‘je jankt niet om een dier’. Dat is ontaarding
van de humaniteit, aldus Walschap. Ik heb nooit meer iets van die man willen
lezen.
Ik zag onlangs weer de beelden uit Nice waar een vrachtwagen op een feestvierende mensenmassa was ingereden. Minstens zestig doden - kwam die term weer bij me boven. Dood en verderf zaaien onder mensen die je niets hebben misdaan, die je niet kent. Mannen, vrouwen, kinderen. Doden om te doden met als voedingsbodem een wereldbeschouwing, levensvisie, ideologie, religie.................. New York, Londen, Madrid, Istanboel, Parijs, Brussel, Bagdad, Nice.....................
Niet het rouwen om een hond, kat of wat voor geliefd dier is ontaarding van de humaniteit. Niet de mensen die zich inzetten voor het beëindigen van stierengevechten, het sluiten van dolfinaria, de bio-industrie, de jacht, de dierproeven. Niet zij die zich inspannen om vluchtelingen op een goede manier op te vangen en bereid zijn wat in te schikken. Het is eerder de bevestiging van hun humaniteit. Een bevestiging van het hebben van eerbied voor het leven, mededogen met het zwakke, weerloze leven om ons heen. De ontaarding van de humaniteit grijpt om zich heen in vele vormen. We beginnen het al gewoon te vinden. We raken gewend aan beelden van dode en gewonde mensen op vliegvelden, winkelcentra, theaters, boulevards, totaal verwoeste steden, beelden van tienduizenden mensen die huis en haard zijn ontvlucht en veelal keihard worden teruggewezen door soortgenoten die hun vrijheid en welvaart als hun eigendom beschouwen. Een eigendom dat verdedigd moet worden tegen 'vreemde' invloeden. Ze worden beschimpt als 'gelukzoekers', terwijl ieder normaal mens zijn/haar geluk zoekt. De ontaarding van de humaniteit is onder ons. Gelukkig zijn er nog velen die beseffen dat humaniteit vereist dat we ons bekommeren om het zwakke, weerloze, kwetsbare om ons heen. Mens én dier. Dat we ons dienen te realiseren dat de wereld en de natuur onze manier van leven niet meer aankan.
Mensen als Walschap - toegegeven, de tijden waren toen minder hilarisch en dramatisch dan nu - hadden geen idee waar de ware humaniteit zich in openbaart dan wel verraden wordt. Ik rouw ook nu om de vele onschuldige mensen, platgewalst door een of meer humanitair ontaarde mislukkelingen.
Hebt u het daarboven een beetje gevolgd, meneer Walschap?
Ik zag onlangs weer de beelden uit Nice waar een vrachtwagen op een feestvierende mensenmassa was ingereden. Minstens zestig doden - kwam die term weer bij me boven. Dood en verderf zaaien onder mensen die je niets hebben misdaan, die je niet kent. Mannen, vrouwen, kinderen. Doden om te doden met als voedingsbodem een wereldbeschouwing, levensvisie, ideologie, religie.................. New York, Londen, Madrid, Istanboel, Parijs, Brussel, Bagdad, Nice.....................
Niet het rouwen om een hond, kat of wat voor geliefd dier is ontaarding van de humaniteit. Niet de mensen die zich inzetten voor het beëindigen van stierengevechten, het sluiten van dolfinaria, de bio-industrie, de jacht, de dierproeven. Niet zij die zich inspannen om vluchtelingen op een goede manier op te vangen en bereid zijn wat in te schikken. Het is eerder de bevestiging van hun humaniteit. Een bevestiging van het hebben van eerbied voor het leven, mededogen met het zwakke, weerloze leven om ons heen. De ontaarding van de humaniteit grijpt om zich heen in vele vormen. We beginnen het al gewoon te vinden. We raken gewend aan beelden van dode en gewonde mensen op vliegvelden, winkelcentra, theaters, boulevards, totaal verwoeste steden, beelden van tienduizenden mensen die huis en haard zijn ontvlucht en veelal keihard worden teruggewezen door soortgenoten die hun vrijheid en welvaart als hun eigendom beschouwen. Een eigendom dat verdedigd moet worden tegen 'vreemde' invloeden. Ze worden beschimpt als 'gelukzoekers', terwijl ieder normaal mens zijn/haar geluk zoekt. De ontaarding van de humaniteit is onder ons. Gelukkig zijn er nog velen die beseffen dat humaniteit vereist dat we ons bekommeren om het zwakke, weerloze, kwetsbare om ons heen. Mens én dier. Dat we ons dienen te realiseren dat de wereld en de natuur onze manier van leven niet meer aankan.
Mensen als Walschap - toegegeven, de tijden waren toen minder hilarisch en dramatisch dan nu - hadden geen idee waar de ware humaniteit zich in openbaart dan wel verraden wordt. Ik rouw ook nu om de vele onschuldige mensen, platgewalst door een of meer humanitair ontaarde mislukkelingen.
Hebt u het daarboven een beetje gevolgd, meneer Walschap?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten