Parkeerbon

Parkeerbon.

Wat het auditieve equivalent van voyeurisme is weet ik eigenlijk niet. Luisteren naar gesprekken die niet voor je bedoeld zijn kan even spannend - en stout - zijn als kijken naar taferelen die als intiem zijn bedoeld.
Niemand doet dat natuurlijk, want we zijn fatsoenlijke mensen............ Toch?
Ik zit op mijn hotelbalkon op de derde verdieping, in een ver, mooi buitenland. Ik kijk neer op een rij parkeerplaatsen vlak voor het hotel. Op een van die plekken staat een auto. Onder de ruitenwisser zit een parkeerbon. Dat weet ik, want ik had gezien dat even daarvoor een ijverige parkeerwachter die bon had uitgeschreven. Bij de auto staan een jongeman en een meisje. Ze praten. Waarover weet ik niet, want de fysieke afstand is te groot, evenals het omgevingslawaai. Komt nog bij dat mijn Portugees niet meer is wat het geweest is. Kortom, geen flauw idee waar de conversatie over gaat.
De lichaamstaal van het tweetal verraadt echter dat het waarschijnlijk niet een vrolijk koetjes en kalfjesgesprek is. De gebaren duiden op een ernstige aangelegenheid. Wegwerpgebaren, opgetrokken schouders waarbij beide onderarmen en handen zijwaarts gaan, als om aan te geven dat men geen idee heeft waar de ander zich druk om maakt. Soms gaat het volume omhoog en wordt de toon scherp. Het meisje doet de portier van de auto open en gaat op de bestuurdersstoel zitten met haar benen buiten de auto. Ze wrijft over haar ogen en steekt een sigaret op. De jongen blijft quasi nonchalant naast de auto staan en leunt met zijn hand op het geopende portier. Hij steekt er ook een op. Het gesprek gaat verder. Soms wordt het even onderbroken doordat hij zich abrupt omdraait en doet alsof hij wegloopt. Maar hij komt weer terug en de draad wordt weer opgepakt. Het meisje wrijft weer in haar ogen. We zijn intussen drie sigaretten verder en van enige toenadering lijkt geen sprake.
Ineens ziet het meisje het papiertje onder de ruitenwisser. Ze stapt uit, loopt om de auto heen en grijpt het. Ze weet kennelijk al wat de boodschap inhoudt. Ze zwaait er mee naar de jongen alsof ze wil zeggen: "Dat kan er ook nog wel bij!".
Hij staat er wat geslagen bij. Plotseling loopt hij ook om de auto heen, stapt in en gaat op de passagiersstoel zitten. Zij doet haar portier dicht, start de auto en rijdt, mét vriend(?) weg........................

Ballonnenterreur.

Stille tochten bij de vleet momenteel. De ramp met de MH17 maakt een enorme hoeveelheid ostentatief rouwbeklag los. Condoleanceregisters zijn niet aan te slepen. Er wordt driftig met bloemen en knuffels gegooid En last but not least regent het dus stille tochten. Prima, laat iedereen maar op zijn/haar eigen wijze de sluizen van het gemoed open zetten. Ik doe er niet aan mee. Ik verwerk mijn verbijstering over dit ongeluk en mijn medeleven met de nabestaanden zonder daar demonstratief vorm aan te geven. Wel begin ik zo langzamerhand een soort emotioneel exhibitionisme te signaleren, maar misschien ben ik te cynisch. Ook het vrijwel negeren van het feit dat er bij het ongeluk twee honden – Costa, een Duitse herder en Quinta, een Friese Stabij – alsmede 4 duiven en vijf andere vogels zijn omgekomen geeft me een onaangenaam gevoel.  

De stille tochten, al dan niet met dresscode, volgen elkaar in hoog tempo op. Het zou deelnemers een ‘goed gevoel’ geven en de nabestaanden een hart onder de riem steken. Kán zijn…………. Wat mij in ieder geval geen goed gevoel geeft is de gekte van het oplaten van duizenden ballonnen. Iedereen die zijn eigen naam kan schrijven weet – of zou móeten weten – wat voor ellende ballonnen in de natuur aanrichten. Veel  vogels, zeezoogdieren en schildpadden zien de kleurrijke stukjes ballon aan voor voedsel. Door het eten van de stukken kan de toegang tot de maag geblokkeerd raken met als gevolg dat de dieren verhongeren. Ook worden er geregeld dieren op het strand gevonden die geheel verstikt zitten in de touwtjes die nog aan de ballon zit. Met een afschuwelijke dood tot gevolg! Organisatoren zijn veelal ongevoelig voor de – bijna - smeekbeden om in ieder geval het ballonnengebeuren achterwege te laten. Slechts een enkeling geeft toe, zoals in Drachten. Voor de rest is boosheid, hoon en ridiculisering het loon van hem of haar die het waagt aandacht voor en mededogen met de potentiële slachtoffers te vragen. Particulieren en in der haast opgerichte organisaties buitelen over elkaar heen om hun herdenkingsactiviteiten te promoten. Soms vraag je je af om wat of wie het nou eigenlijk gaat! De zin van zo’n stille tocht ontgaat mij wanneer men daarbij de toevlucht neemt tot dit zinloze, doelloze en redeloze gefrutsel met ballonnen. Her- of gedenk wie, waar en hoe je wilt. Maar het daarmee toebrengen van leed aan onschuldige wezens berooft zo’n actie van elke geloofwaardigheid. Het is de nagedachtenis van de slachtoffers uit de H17 onwaardig.

Killing Fields in Fryslân?

Het systematisch en massaal doden van groepen mensen en dieren die als bedreigend of ongewenst worden beschouwd brengt niet het gewenste en verwachte ‘succes’. Talloze (recente) voorbeelden bevestigen dit beeld. Sterker nog: het vernietigen van grote aantallen wezens op grond van (vermeende) schadelijkheid of ongewenstheid heeft als resultaat dat uiteindelijk de aantallen zullen toenemen. Een natuurwet.

Ik moest hieraan denken toen ik de plannen las van de Provincie Fryslân om de komende jaren grote aantallen ganzen te laten afschieten. Dat vindt men noodzakelijk want ganzen veroorzaken kennelijk veel schade aan gewassen die de mens nodig heeft. Een van die gewassen is gras. Gras wordt gegeten door koeien die er weer melk van maken. Die melk is bedoeld voor de jongen van die koe, maar daar heeft de mens geen boodschap aan. Die steelt onbekommerd de melk om daar overbodige voedingsmiddelen voor zichzelf van te  maken.

Heel toevallig wordt dit (Engels raai)gras ook lekker gevonden door ganzen en zie daar de geboorte van een probleem. De ganzen eten het gras, vertrappen het land en schijten het dood.

Het probleem zou opgelost kunnen worden door een meer kruidenrijk grasmengsel te gebruiken. Beter voor de weidevogels, mooier vanwege de bloemenpracht die ik mij uit mijn jeugd nog zo goed herinner en minder aantrekkelijk voor de ganzen. Ook door de koeien meer in de wei te laten lopen en grazen zullen de ganzen er minder snel gaan fourageren. Het niet meer bejagen van de vos, een natuurlijke vijand van de gans, zou eveneens een belangrijke bijdrage kunnen leveren aan het verminderen van de ‘overlast’. Door tegenstanders van het afschieten, vergassen of anderszins op wrede wijze elimineren van deze hoogontwikkelde wezens zijn de laatste jaren tal van steekhoudende argumenten aangedragen om de levens van de dieren te sparen en een bepaalde mate van schade en overlast te accepteren. De wereld is immers niet van ons.

Maar nee, er moet geschoten worden – pardon, ik bedoel natuurlijk: er moet behéérd worden. Met de zo kenmerkende minachting voor het leven van andere soorten dan de mens worden de jachtgeweren uit het vet gehaald en maken jagers – hè, alweer fout; ik bedoel natuurlijk faunabeheerders! – zich op deze ‘megaklus’ te klaren. Gaat Fryslân een Killing Field worden? Wordt het geen tijd dat de sloten subsidies die boeren toegeschoven krijgen herschikt en heroverwogen worden zodat niet langer de belastingbetaler voor de halsstarrigheid van boeren en hun organisaties opdraait? Wie voor raaigras blijft kiezen en dus weidevogels blijft verjagen en ganzen blijft lokken zal de rekening daarvoor gepresenteerd moeten worden.

Herman Gallé

Voorzitter afd. Fryslân van de Partij voor de Dieren