zaterdag 7 oktober 2017


Dieren in het nieuws.



Dieren zijn momenteel volop in het nieuws. In de loop van dit jaar zijn al honderdduizenden dieren levend verbrand in stallen die niet of nauwelijks beveiligd zijn tegen brand. Een paar miljoen kippen zijn en worden vergast uit economische overwegingen omdat hun eigenaren zich gedupeerd voelen door het fipronilschandaal. 
Arjen Lubach heeft op zijn eigen ludieke maar scherpe wijze de samenleving geconfronteerd met het afschuwelijke leven en sterven van de vijfhonderd miljoen (500.000.000!!!) dieren die jaarlijks in dit gezegende land het loodje leggen ter bevrediging van de vlees- en zuivelverslaving van de diersoort mens.
In de Tweede Kamer wordt een voorstel van de Partij voor de Dieren om betere voorzieningen tegen stalbranden te treffen weggestemd. Dit om de coalitieonderhandelingen, die toch al zeer moeizaam verlopen, niet nog meer te bemoeilijken! Gelukkig blijft het eigen risico in de zorg wat het was. Ook het ‘eigen risico’ van de varkens, koeien en kippen om in vlammen of in gas om te komen blijft onverminderd gehandhaafd…………….
Over vergassing gesproken. Roos Vonk, hoogleraar sociale psychologie, haalt zich de woede op de hals van (Joods) Nederland door terecht parallellen te trekken tussen de Holocaust en de wijze waarop in de vee-industrie met dieren wordt omgegaan. De (schijn)heilige verontwaardiging van o.a. Frits Barend ten spijt zijn er ook talloze signalen van bijval, o.a. van Tommy Wieringa, voor haar bevlogen en goed onderbouwde artikel in de NRC van 22 augustus.
De Kroondomeinen worden gesloten opdat Zijne Majesteit en zijn kornuiten daar ongestoord en naar hartenlust dieren aan flarden kunnen schieten. We hebben een staatshoofd dat voor zijn plezier onschuldige, weerloze wezens uit het leven schiet. De aandoenlijke foto waarop hij de stervende Eberhard van der Laan zijn arm biedt doet niks af aan het schandelijke, zinloze geknal in de Koninklijke bossen.
Filosoof Eva Meijer promoveerde recentelijk met haar proefschrift waarin ze een radicaal andere omgang met niet-menselijke dieren bepleit. Haar pleidooi om dieren rechten te geven is weliswaar niet nieuw maar wordt, in een nieuw jasje gestoken, wederom onder de aandacht van veranderend Nederland gebracht. Veranderend in de zin van dat steeds meer mensen zich afkeren van de ongebreidelde vlees- en zuivelproductie en –consumptie. De gruwelijke wijze waarop recent miljoenen dieren omkwamen door menselijke nalatigheid, onverschilligheid, graaizucht en gebrek aan empathie zal zeker nog meer mensen doen beseffen dat de grens van wat we ons ten opzichte van andere dieren kunnen veroorloven reeds lang en ver is overschreden.

Herman Gallé

zaterdag 6 mei 2017

Pijn.

We kennen inmiddels het begrip 'landschapspijn'. De pijn die je voelt wanneer je de teloorgang van het landschap aanschouwt. Groene raaigraswoestijnen zonder koeien, bloemen en insecten, geen weidevogel meer te horen en te zien, enorme industriële boerenbedrijven, rechtgetrokken wegen en sloten, geen greppel meer te bekennen. Door de ruilverkavelingen onherstelbaar verbeterde landschappen, hoorde ik laatst iemand zeggen!
Het woord 'landschapspijn' is bedacht door Theunis Piersma, hoogleraar trekvogelecologie. Jantien de Boer, redacteur en columnist van de Leeuwarder Courant, heeft er een boekje over geschreven: 'Landschapspijn', uitgegeven door Atlas Contact. Aan te bevelen voor iedereen die weigert zich neer te leggen bij het vernielen van het landschap dat ons allemaal toebehoort.
Het is dus mogelijk dat iets wat een mens normaal gesproken gelukkig en blij maakt zodanig is veranderd en/of aangetast dat het verdrietig en ongelukkig stemt.
Ik bedacht ineens een paar dagen geleden het woord 'vrijheidspijn'. Vrijheid! Juist in deze dagen, zo rond 5 mei, gonst dat woord rond. We moeten blij en dankbaar zijn voor onze destijds zo zwaar bevochten vrijheid. We kunnen gaan en staan waar we willen. Denken, zeggen, schrijven wat we willen. Wat we willen............... Maar die praktisch ongebreidelde vrijheid kan dus ook pijn veroorzaken evenals het verloren gegane landschap. Hans Teeuwen mag vrijelijk verhalen over seksuele contacten  met onze voormalige koningin over het toneel boeren. Theo Maassen kan zonder bezwaar een vrouwelijke collega-artieste tot op het bot beledigen. Geert Wilders presteert het zonder noemenswaardig overheidsingrijpen voor te stellen het aantal Marokkanen in ons land drastisch te verminderen. Triest recent dieptepunt is het seksistische gebazel op de sites van Geen Stijl en Dumpert. Veel vrouwen voelen zich online verkracht dan wel tot ordinair lustobject gedegradeerd. Gelukkig vormt nu een aantal bekende Nederlandse vrouwen een tegengeluid door in een manifest grote ondernemingen te bewegen hun advertentiebijdragen aan die groezelige clubjes in te trekken. Wat dan weer een aantal hypercorrecte journalisten brengt tot de beschuldiging dat dit een oneigenlijk middel zou zijn om het vrije woord te beteugelen.
Omgaan met landschap en vrijheid, het vraagt empathie en verantwoordelijkheidsbesef alsmede gevoel voor wat ethisch kan en niet kan. Zonder dat ontaardt de vrijheid in bandeloosheid en het landschap in troosteloosheid.

zaterdag 16 juli 2016

Het paardenoffer


Mijn vertrouwen in de Nederlandse rechtspraak is vrij groot. Een burger die in aanraking komt met het justitieel apparaat kan rekenen op een eerlijke en ‘rechtvaardige’ behandeling. Dat ook ons systeem niet volmaakt is en soms behoorlijke uitglijders kent is de afgelopen jaren wel aangetoond door een aantal foute vonnissen waarbij onschuldige mensen soms voor lange tijd achter de tralies werden gezet. Een groot goed is dan wel weer dat deze blunders in alle openheid zijn hersteld en de veroordeelden zijn gerehabiliteerd.

Normaal gesproken neem ik het oordeel van de rechter(s) serieus en ga ik er van uit dat alle aspecten van de zaak zijn meegenomen en afgewogen in het uiteindelijke oordeel. In de Leeuwarder Courant las ik onlangs echter een verslag van een zaak die mijn vertrouwen toch weer een knauw gaf.

Een 72-jarige man koelde zijn boosheid op de buurvrouw door een paard dat aan de buurvrouw toebehoorde ernstig te mishandelen. Hij injecteerde het dier met vervuild water. Het paard werd erg ziek en kampt nog steeds met gevolgen van deze dwaze actie. Afgezien van het leed dat het dier is aangedaan is de eigenaresse met hoge kosten opgezadeld voor medische behandelingen.

De dader zat er niet zo mee. Want het paard was volgens hem toch al haast niks meer waard. Zelfs de slager zou er bijna niks meer voor geven. De harteloze wijze waarop deze man over het dier sprak is even verbijsterend als de schurkenstreek die hij leverde door het ziek te maken.

Niet minder verbijsterend was in mijn ogen de eis van het OM - € 250,-- boete!! – en de uitspraak van rechter Christine Koelman. Zij achtte bewezen dat hier sprake was van ‘beschadiging van een dier’. De dierenbeul kwam weg met een werkstraf van slechts 20 uur! Het willens en wetens mishandelen van een weerloos dier om de eigenaresse te treffen wordt dus simpelweg afgedaan met een cadeautje voor degene die deze laffe daad op zijn 72-jarig geweten heeft. Ik vind dit een schande en begrijp niet hoe zowel de officier van justitie als ook de rechter hiermee denken ‘recht’ te doen. Alleen al de term ‘beschadiging van een dier’ is een totale miskenning van (de intrinsieke waarde van) het dier. Een paard is een levend wezen met gevoel en kan dus lijden. Het is diep treurig dat ook in de rechtspraak dieren nog steeds slechts beschouwd worden als dingen die je kunt beschadigen.




donderdag 24 december 2015

Kerst(feest?)


Kerst. Feest van en voor vrede. Feest van bij elkaar zijn. Feest van lekker eten en drinken. Feest van bezinning. Een feest van en voor mensen. Juist! Want voor de niet menselijke dieren is er weinig feestelijks aan de kersttijd.

Bij voorbeeld de ‘levende’ kerststallen. Een bron van stress voor de dieren. Lawaai, aaiende en joelende kinderen, muziek, ongeschikte ruimtes, vandalisme en het heen en weergesleep. Maar zij (over)leven in ieder geval dan nog.

Dode dieren, al dan niet in herkenbare onderdelen gefragmenteerd, vormen nog steeds een essentieel onderdeel van de kerstdis. Het feest van het Leven kan kennelijk niet goed worden beleefd zonder daar miljoenen dierenlevens voor op te offeren. Konijnen, ganzen, fazanten, hazen, reeën, wilde zwijnen, varkens, koeien, kalkoenen, kippen, uit het leven geschoten of na een ellendig bestaan in de bio-industriestallen allesbehalve zachtzinnig in de slachthuizen om het leven gebracht. Overal op de kerstmenu’s walgelijke dingen als ganzen- en eendenlever (foie gras). Het onbeschrijflijke leed dat daarvoor geleden wordt laat ons koud, verdringen of bagatelliseren we. We laten toe dat wezens die meer met ons overeenkomen dan dat zij van ons verschillen, lijden en sterven voor ons plezier. We hebben de dieren in feite buiten onze verantwoordelijkheid geplaatst, waardoor hun leed en dood irrelevant of acceptabel wordt gevonden. Zij die er op wijzen dat dieren gevoelens, emoties en eigenschappen hebben die ook wij bezitten worden honend weggezet als ‘antropomorfisten’ en wereldvreemde dromers. Wel, ik ben zo’n wereldvreemde antopomorfistische dromer en ik beschouw dat als een geuzentitel. Albert Schweitzer sprak eens de indrukwekkende woorden: “Ik wil leven te midden van leven dat wil leven”.  Het gemak waarmee de mens de levenswil van andere dieren negeert staat in schril contrast met het massale rouwbeklag dat wordt opgebracht bij menselijke tragedies als MH17, nine-eleven, Parijs etc. Stille tochten, condoleanceregisters, massale herdenkingsplechtigheden, vlaggen halfstok, niets is te veel. Wij lijden aan ‘speciesisme’ – een vooroordeel of vooringenomenheid ten gunste van de belangen van de eigen soort, die tegen de belangen van andere soorten ingaat – en analoog is aan racisme en seksisme. 

Het wordt hoog tijd dat we beseffen dat dieren geen boodschap hebben aan onze feesten en tradities en gewoon willen leven naar hun aard zoals ook wij dat willen. Vrede op aarde is een illusie. Zeker zo lang we ook voor dieren niet het mededogen en respect kunnen/willen opbrengen dat ze verdienen. Fijne feestdagen.


maandag 2 november 2015

Vlees onder vuur


Onder deze wat cryptische titel staat een redactioneel commentaar van Aan Dirk van de Meulen in de Leeuwarder Courant van 28 oktober. Van der Meulen gaat in op de berichtgeving over het WHO-rapport waarin een relatie wordt gelegd tussen het eten van (rood en bewerkt) vlees en kanker.   

De brancheorganisaties reageren zoals verwacht kon worden: ‘Het valt allemaal wel mee, want de hoeveelheden die de WHO noemt worden hier niet geconsumeerd’. Het is bijna een ‘aha-erlebnis’ wanneer je de reacties leest en hoort op dit rapport. Immers in de tachtiger jaren toen het roken ‘onder vuur’ kwam te liggen werd er ook driftig ontkend, gerelativeerd, bestreden en geridiculiseerd. Veelzeggend in hun onbeholpenheid zijn veel commentaren. Zoals in een artikel in dezelfde LC op de pagina er naast. “Je moet toch ergens dood aan gaan. Motorrijden is ook gevaarlijk, vliegen ook”!! Wegkijken dus! Het zou ieder mens moeten aanspreken om een ziekte als kanker die zoveel pijn, verdriet en rouw brengt zo ver mogelijk van ons weg te houden. Ook kunnen deze reacties veroorzaakt worden door angst en/of de wetenschap dat de waarschuwing reëel is en dat dat zou kunnen betekenen dat we onze levensstijl wel eens drastisch zouden moeten wijzigen.

Toen ik, zo’n acht jaar geleden, besloot definitief te stoppen met eten van vlees had ik daarbij niet in de eerste plaats mijn eigen gezondheid op het oog. Het gruwelijke leed en onrecht dat we dieren aandoen voor een product waar we goed zonder kunnen, maakte dat ik het punt had bereikt waarop ik mezelf niet meer in de ogen kon kijken zonder diepe schaamte. Schaamte voor het lijden en sterven van zestig miljard(!) landdieren en duizend miljard(!) zeedieren per jaar, wereldwijd, voor menselijke consumptie. Hoe lekker ik vlees ook vond en nog steeds zou vinden, ik zal het nooit meer eten. Ik hoop dat het mijn eigen gezondheid ook ten goede zal komen. Maar dat acht ik ondergeschikt aan het leed en onrecht dat ik mede wil bestrijden.

Van der Meulen wijst er nog op dat we de voordelen van vlees moeten blijven benadrukken: ijzer, proteïnen en vitamines. Ach, er zijn in dit land zevenhonderdvijftigduizend tot één miljoen vegetariërs en veganisten. Die krijgen hun ijzer, proteïnen en vitamines moeiteloos binnen zonder dat daar dieren het loodje voor hoeven te leggen. En ze zijn waarschijnlijk ook nog gezonder dan veel vleeseters. Ook de relatie tussen genieten, gezondheid en kwaliteit van leven is niet afhankelijk het stukje vlees dat velen nog zo hartstochtelijk op ons bordje willen zien prijken. 

Verontrustend


We kampen momenteel met het ‘verontruste burgersyndroom’. Colonnes testosteronbommen, verkrachters, rovers, djihadisten en gelukzoekers die onder de verzamelnaam vluchtelingen ons land binnenkomen zorgen voor verontrusting onder een groot deel van de burgers. Zo verontrust dat andere burgers die een meer genuanceerd standpunt hebben, wat minder verontrust zijn, en dat proberen uit te dragen worden geconfronteerd met een op de muziek van ‘Tararaboemdiejee’ gearrangeerde tekst: ‘Daar moet een piemel in’. Kennelijk maakt verontrusting onvermoede creatieve talenten los bij verontrusten. En kampioen verontruste Geert Wilders hoort het aan en ziet dat het goed is.

Sommige verontrusten vragen zich af of ze hun dochters ‘s avonds nog wel over straat kunnen laten gaan. Ja, verontrustend als je je eigen dochters niet meer vertrouwt.

Ook het WHO-rapport dat waarschuwt tegen een al te enthousiaste inname van rood en bewerkt vlees zorgt voor verontruste consumenten. Minister Schippers zei echter niet zo verontrust te zijn en adviseerde de verontrusten om gewoon door te gaan hun vleesconsumptie. Want een vermindering van de vleesproductie zou pas écht verontrustend zijn. Voor de economie wel te verstaan.  Daar was men destijds ook zo verontrust over dat besloten werd niet-verontruste burgers gewoon onwetend te laten van de aanwezigheid in hun buurt van bedrijf waar de Q-koorts heerste. Daar werd Marianne Thieme van PvdD dan weer -  terecht - verontrust over en beschuldigde regering van ‘dood door schuld’.

Wat mij verontrust is de afnemende tolerantie, verrechtsing, haat- paniekzaaierij, de korte lontjes en lange tenen, de onbeschaamde grofheid die men zich op de sociale media meent te kunnen en mogen veroorloven. Vaak beroepen deze schreeuwers zich er op dat zo verontrust zijn en die verontrusting alleen maar op deze wijze duidelijk kunnen maken. Bangelijke politici en t.v.-presentaoren haasten zich dan begrip te vragen voor de onbeholpenheid, de onmacht zich genuanceerd te kunnen uitdrukken, de domheid, het gebrek aan empathie van de verontruste burgers. Echter de wijze waarop veel van deze lieden menen hun platvloerse 'meningen' de samenleving in te kunnen boeren heeft met verontrusting niks te maken en is niet meer dan schaamteloosheid en een volslagen gebrek aan beschaving en fatsoen. Dat is pas verontrustend.

zondag 18 oktober 2015

Shoppen en ander wereldleed..................

Hoewel wij als echtpaar veel overeenstemmende interesses hebben is er één ding waarin we lijnrecht tegenover elkaar staan: shoppen! En onder shoppen versta ik het eindeloos in- en uitgaan van vele mode- en schoenenzaken, vaak resulterend in de aankoop van de blouse, het jasje, het sjaaltje dat in de eerst bezochte zaak meteen al de aandacht trok. Mijn diepe afkeer van deze bezigheid heeft mij doen toetreden tot het wat meelijwekkende soort mannen dat heel herkenbaar, eenzaam, voor de winkelpui somber staat te wachten dan wel, steelse blikken naar binnen werpend, wat verlegen heen en weer drentelt. Alleen als het pokkenweer is ga ik mee naar binnen, wat dan zowel voor mij als mijn vrouw het er niet vrolijker op maakt. Ik schijn wanneer het me te lang duurt - en dat is gauw zo -  in een soort gezucht te vervallen dat haar zenuwachtig maakt waardoor ze zich niet meer goed kan concentreren op een verantwoorde aankoop. Het gevolg laat zich raden........................ Maar soms is er een stoel of nog beter, een lees/koffietafel. Daar ligt dan vaak een 'Telegraaf', wat mij dan weer niet vrolijk maakt, of een modeblad wat ik ook geen spannende lectuur vind. Maar goed, even zitten is ook wel lekker. Soms tref ik een lotgenoot daar. We kijken elkaar eens aan, zuchten nog maar eens diep en weten van elkaar hoe het is. Soms komt het tot een kort gesprekje maar meestal heerst er een dof, berustend stilzwijgen.
Onlangs hadden we vrienden op bezoek. We hadden besloten met z'n vieren naar Franeker te gaan, een mooi oud stadje in het noordwesten van ons mooie Friesland. Na de auto geparkeerd te hebben liepen we de stad in. Ik merkte al gauw dat het geen toeristisch wandelingetje zou worden, want de dames koersten zeer doelbewust richting modeboer in het centrum. Vies, druilerig weer, dus de mannetjes gingen mee naar binnen. Jahaaaa..............! Een koffiehoek. En zowaar een koffiehoek met enig gevarieerd leesvoer, naast de kennelijk onontkoombare 'Telegraaf'. Na ons geïnstalleerd te hebben kwam een vriendelijke dame vragen of we koffie beliefden. Ja graag! Mét een koekje nog wel! Intussen had zich een oude dame aan de tafel vervoegd. Met behulp van een rollator en haar (schoon?)dochter werd ze geïnstalleerd waarna haar metgezellin zich weer de krochten van de winkel begaf teneinde naar geschikte kledingstukken op zoek te gaan. Het bleek een lief oud dametje te zijn dat zich bediende van een lekker Stadfries dialect. Ze begreep de reden van onze aanwezigheid intuïtief. Ook zij kreeg koffie. Mét een koekje. Maar die koekjes zitten tegenwoordig in een weerbarstig soort verpakkingsmateriaal. Ik had intussen gemerkt dat zij zo goed als blind was en ze kreeg het koekje dan ook niet uit het omhulsel. Dat heb ik toen maar even gedaan.
Even daarna kwamen er twee mannen(!!) ons gezelschap houden. Ook hun dames waren op ontdekkingsreis door de zaak. Spontaan ontspon zich een gesprek dat onvermijdelijk begon met ons wederzijds te beklagen over....................... Het was goed met gelijkgezinden en de bejaarde sympathisante  bij elkaar te zijn en elkaars leed te delen. Al spoedig kwamen we van het shoppingleed op de andere wereldproblematiek. Oranje, niet het dorpje dat onder het aantal vluchtelingen dreigde te worden bedolven, maar het voor EK uitgeschakelde voetbalteam. Eens waren we het over de zwakheid van dit elftal, de over het paard getilde voetbalmiljonairs, de verkeerde tactiek, het grote geld dat alles had verknoeid enz. Moeiteloos tilden we vervolgens de conversatie naar de vluchtelingen. Godzijdank geen xenofobe, opruiende opvattingen, maar alle begrip voor de nood van de ontheemden en de noodzaak ze te helpen.
Zo  nu en dan kwam een van de dames even iets showen en dan werd er goedkeurend gereageerd door manlief wat ons dan weer de gelegenheid gaf het onderwerp verder uit te diepen. Ook eensgezind waren in onze afkeer van beroepsopruier Geert Wilders c.s. Kortom, wat een eensgezindheid tussen mensen die elkaar nog eerder hadden ontmoet en vrijwel zeker elkaar daarna ook nooit meer zouden ontmoeten. Het werd zowaar gezellig! Het biertje ontbrak er nog aan. Maar de koffie was goed en het koekje ook. En ook de vrouwtjes hadden hun draai gevonden, hun inkopen gedaan en dronken nog gezellig even een kopje koffie mee.