Zetelroof

Er is een relletje binnen de Partij voor de dieren. Een gefrustreerde mevrouw, Femke Merel van Kooten, 2e Kamerlid voor de PvdD, hangt de vuile(?) was buiten en doet een boekje open over het 'schrikbewind' van Marianne Thieme, fractievoorzitter. Een groot deel van agrarisch Nederland likt zijn vingers af, want alles wat de PvdD schade kan berokkenen is immers welkom! De Partij voor de Dieren wordt binnen de sector door velen gezien als vijand van de boeren. Hoe kortzichtig die visie ook mag zijn en hoe zeer ze ook hun best doen met goed onderbouwde argumenten de samenleving te overtuigen dat dieren anders=beter moeten worden behandeld, de massa is nog niet om.

De PvdD vindt dat dieren moeten worden behandeld overeenkomstig hun natuurlijke behoeften. Een varken hoort te kunnen scharrelen, evenals een kip. Koeien horen de mogelijkheid te hebben hun kalf te zogen en te verzorgen tot het natuurlijk moment van scheiding. Ze horen ook niet te worden geslacht op een leeftijd die nauwelijks een kwart is van de hoe oud ze kunnen worden. Jonge dieren als stierkalfjes - restproduct noemt de sector ze - en lammetjes horen niet te worden gedood ter consumptie. Pas geboren haantjes - eveneens waardeloos 'restproduct'-  horen niet levend in een versnipperaar te worden vermorzeld. Dit is slechts een ruwe selectie uit wat we allemaal met dieren (menen te mogen) doen.

Natuurlijk is de PvdD ook begaan met het lot van mensen. Immers ook wij zijn dieren. Maar de corebusiness van de partij is en hoort te zijn: niet-menselijke Dieren. En dan is daar mevrouw Van Kooten die vindt dat de partij zich te weinig bekommert om pure mensenaangelegenheden, alsof alle  andere partijen zich al niet bezig houden met de (kortetermijn)belangen van de mens. En als de PvdD dat daar dan tegenover stelt verlaat mw. Van Kooten stampvoetend de fractie terwijl ze haar zetel in plaats terug te geven aan de partij die haar de kans gegeven heeft volksvertegenwoordiger te worden, meeneemt. Natuurlijk is dit zetelroof hoewel het formeel niet zo mag worden genoemd. De Partij voor de Dieren komt deze nare streek wel te boven. Of dat met Femke ook het geval zijn staat nog maar te bezien.

Herman Gallé