woensdag 29 augustus 2018

Over mensen en andere dieren: Proefdieren

Over mensen en andere dieren: Proefdieren: Dieren worden geofferd om mensenlevens te redden. De vanzelfsprekendheid waarmee de samenleving dit accepteert verbijstert mij nog steed...

Proefdieren


Dieren worden geofferd om mensenlevens te redden. De vanzelfsprekendheid waarmee de samenleving dit accepteert verbijstert mij nog steeds. Dat in de proefdierlaboratoria duizenden dieren aan uiterst pijnlijke en meestal dodelijke experimenten worden blootgesteld wordt afgedaan met de stelling dat een mensenleven nou eenmaal belangrijker is dan dat van een (ander) dier. Schrijver, filosoof, Nobelprijswinnaar Bertrand Russell zei ooit: “Er is geen enkele objectieve reden belangen van dieren minder zwaar te laten wegen dan belangen van mensen”. In alle bescheidenheid meen ik dat met hem eens te mogen zijn.

Deste verbijsterender was voor mij het bericht in de media waar gewag gemaakt wordt van experimenten op dieren met zenuwgassen teneinde mensen te beschermen tegen chemische aanvallen. Defensie laat weten dit nodig te vinden met het oog op de dreiging van inzet van biologische en chemische strijdmiddelen op mensen zoals recent op Russische dubbelspionnen in Engeland en op een familielid van Kim Yong-Un.

Kwalen die grotendeels gevolg zijn van onze doorgeslagen leefstijl en eetgewoonten worden  bestreden door weerloze dieren te laten lijden en sterven. Komt nog bij dat de verdorvenheid van de mensheid jegens elkaar kennelijk ook niet anders te lijf kan worden gegaan dan wederom dieren op de meest gruwelijke wijze te laten boeten voor de decadentie die zich van de mensheid heeft meester gemaakt.

zondag 22 juli 2018

De (grote, boze?) wolf.


De wolf heeft bij veel mensen een slecht imago. Onder meer in de Donald Duck, het sprookje  Roodkapje en ‘De Dodenrit’ van Drs. P komt Midas er bepaald niet als een knuffeldier vanaf. Hij wordt beschouwd als een wrede, nare, op bloed beluste rover die er niet een probleem van maakt zo nu en dan een mens op zijn menu te plaatsen.

Blijkens een artikel in de Leeuwarder Courant van 14 juli 2018 heeft VVD-Statenlid Nynke Koopmans het ook niet op de wolf staan, zeker nu het er op lijkt dat ook Fryslân een of meer exemplaren rijk is. Ze vraagt zich niet af óf maar wannéér een huisdier of een kind aan de wolf ten prooi valt. Ook het lot van een nieuwe lichting veulens van Friese paarden, waarvoor de eigenaren een fikse dekpremie hebben betaald(!!), baart haar veel zorgen.

Nynke Koopmans wil sowieso de wolf weg hebben uit Fryslân. “Fange en yn Polen útsette” (Vangen en in Polen uitzetten)! Er moet in Den Haag en Brussel gepleit worden voor versoepeling van de regels voor afschot en vangen, aldus de VVD Fryslân.

Een verbijsterend staaltje van stemmingmakerij en demonisering van een prachtig dier dat eindelijk de weg naar ons land heeft teruggevonden en zijn plaats in de fauna alhier zal innemen. Iedereen die het goed met de natuur en wat daar in leeft voor heeft is blij met de komst van de wolf en ziet dat als een verrijking en een hoopvol teken.

Ja, er zal zo nu en dan een schaap of een ander gedomesticeerd dier worden gedood door een wolf. Ik bagatelliseer hier geenszins het lijden en de dood van het prooidier. Vreselijk. Maar veel kan voorkomen worden door een betere beveiliging van de dieren. En verder zal geleefd moeten worden met de zekerheid dat het wel een mis kan gaan, hoe naar ook voor het prooidier. We schieten ook niet alle honden af omdat wel eens iemand door een hond wordt aangevallen en gedood of verwond wordt. En vormt het vetmesten en schromelijk verwennen van veel kinderen niet een veel groter risico? Ik weet zeker dat de mens voor de (wilde) dieren een veel grotere risicofactor vormt dan andersom. Voor de mens bestaat geen gevaar. Iedere deskundige wijst de risico’s voor de mens naar het rijk der fabelen. Wat niet wil zeggen dat men de wolf zonder risico kan benaderen. Laat het dier met rust en het zal ons met rust laten.

Kortom een stupide voorstel dat in schril contrast staat met de onverschilligheid t.o.v. het leed dat dieren in de bio-industrie dagelijks aan den lijve ondervinden.

Wat mij en vele anderen betreft is de wolf in Nederland en Fryslân van harte welkom. Wolf en mens, we zullen met elkaar moeten leven en elkaar verdragen.



Intussen is het voorstel van de VVD in de Provinciale Staten om de wolf aan te pakken met een zeer ruime meerderheid verworpen. Alleen de VVD en een mevrouw die zich van de PVV had afgescheiden zagen er iets in.



Herman Gallé.

zondag 15 juli 2018

Ontaarding van de humaniteit


In de jaren zestig hoorde ik voor het eerst de term 'ontaarding van de humaniteit'. Het was de toen gevierde Vlaamse schrijver Gerard Walschap die hier gewag van maakte. Hij doelde op het verdriet dat mensen kunnen hebben van het overlijden van hun huisdier. Dat hoorde niet, vond hij. Verdriet heb je om een mens dat je ontvalt en ‘je jankt niet om een dier’. Dat is ontaarding van de humaniteit, aldus Walschap. Ik heb nooit meer iets van die man willen lezen.
Ik zag onlangs weer de beelden uit Nice waar een vrachtwagen op een feestvierende mensenmassa was ingereden. Minstens zestig doden - kwam die term weer bij me boven. Dood en verderf zaaien onder mensen die je niets hebben misdaan, die je niet kent. Mannen, vrouwen, kinderen. Doden om te doden met als voedingsbodem een wereldbeschouwing, levensvisie, ideologie, religie.................. New York, Londen, Madrid, Istanboel, Parijs, Brussel, Bagdad, Nice.....................
Niet het rouwen om een hond, kat of wat voor geliefd dier is ontaarding van de humaniteit. Niet de mensen die zich inzetten voor het beëindigen van stierengevechten, het sluiten van dolfinaria, de bio-industrie, de jacht, de dierproeven. Niet zij die zich inspannen om vluchtelingen op een goede manier op te vangen en bereid zijn wat in te schikken. Het is eerder de bevestiging van hun humaniteit. Een bevestiging van het hebben van eerbied voor het leven, mededogen met het zwakke, weerloze leven om ons heen. De ontaarding van de humaniteit grijpt om zich heen in vele vormen. We beginnen het al gewoon te vinden. We raken gewend aan beelden van dode en gewonde mensen op vliegvelden, winkelcentra, theaters, boulevards, totaal verwoeste steden, beelden van tienduizenden mensen die huis en haard zijn ontvlucht en veelal keihard worden teruggewezen door soortgenoten die hun vrijheid en welvaart als hun eigendom beschouwen. Een eigendom dat verdedigd moet worden tegen 'vreemde' invloeden. Ze worden beschimpt als 'gelukzoekers', terwijl ieder normaal mens zijn/haar geluk zoekt. De ontaarding van de humaniteit is onder ons. Gelukkig zijn er nog velen die beseffen dat humaniteit vereist dat we ons bekommeren om het zwakke, weerloze, kwetsbare om ons heen. Mens én dier. Dat we ons dienen te realiseren dat de wereld en de natuur onze manier van leven niet meer aankan.
Mensen als Walschap - toegegeven, de tijden waren toen minder hilarisch en dramatisch dan nu - hadden geen idee waar de ware humaniteit zich in openbaart dan wel verraden wordt. Ik rouw ook nu om de vele onschuldige mensen, platgewalst door een of meer humanitair ontaarde mislukkelingen.
Hebt u het daarboven een beetje gevolgd, meneer Walschap?

vrijdag 8 juni 2018

Wolvenfobie


Pieter van Vollenhove slaakte eens de verzuchting: “Wij mensen zijn zo doodmakerig”. Jammer genoeg behoort hij zelf ook tot het doodmakerige soort want hij wordt regelmatig gesignaleerd in gezelschap van andere doodmakers, oftewel jagers.

Maar, zoals Godfried Bomans ooit stelde: “Een opinie verliest niet aan waarde omdat men er zelf tegen zondigt”.

Doodmakerig zijn we zeker. Niet alleen onze eigen soort, andere aardbewoners zijn ook absoluut niet veilig voor onze hang naar doden van alles wat ons tot voedsel kan dienen, onze belangen ‘schaadt’ dan wel een bedreiging voor ons lijkt te vormen.

Neem de wolf. Dit dier lijkt het vaste voornemen te hebben na zo’n 150 jaar weer binnen onze landsgrenzen een bestaan te zoeken. De reacties daarop zijn verschillend. Zij die de natuur kennen en een goed hart toedragen juichen de komst van dit prachtige dier van harte toe.

Anderen zien meer nadelen. Wolven vergrijpen zich wel eens aan een schaap en zelfs is onlangs in Duitsland een vaars als prooi verorberd.

Verscheurd worden door een wolf is natuurlijk een gruwelijk einde voor het prooidier, maar het past in de orde van de ‘schepping’. De natuur is geen paradijs en lijden en sterven is er  dagelijkse praktijk.

In de krant schreef iemand dat de schade die dieren veroorzaken door de belastingbetaler moet worden opgehoest. Hij vraagt zich af of dat geld niet beter kan worden besteed aan voor de mens nuttige zaken als voedselbanken, ouderenhulp e.d. Hij signaleert een tendens dat het dier boven de mens wordt geplaatst. Dat vind ik een vreemde opvatting. Immers de mens is ook een dier(soort), maar heeft zichzelf met een merkwaardige zelfoverschatting boven de andere soorten uitgetild (antropocentrisme/speciësisme). Gevolg: alle andere levende wezens worden slechts getolereerd wanneer en voor zover ze de menselijke belangen dienen dan wel niet nadelig beïnvloeden.

Schrijver en Nobelprijswinnaar Bertrand Russell: “Er is geen enkele objectieve reden menselijke belangen zwaarder te laten wegen dan belangen van (andere) dieren”.

De wolf komt en is wat mij betreft welkom. Hij zal zich niet laten uitroeien tenzij we een soort zoöcide (=genocide maar dan op dieren) tegen hem ontketenen, zoals we met eigen soortgenoten ook wel hebben gedaan. We hebben de wolf te accepteren en onszelf en onze eigendommen adequaat te beschermen tegen sommige gewoontes van het dier. Maar net zo min als we een inbreker mogen doodschieten zullen we ook het leven van de wolf hebben te respecteren en een beetje dienen op te schuiven om hem de ruimte te geven waar hij recht op heeft. De wereld is niet (alleen) van ons.



Herman Gallé

donderdag 8 maart 2018

Weekje geen vlees. Waarom?


“Wanneer je als volwassene één week geen vlees eet, bespaar je: 7 maanden douchewater, 114 kilometer auto rijden, 1 blije kip en 7 maanden werk voor een boom.” Dit wordt ons toegeroepen op de website van De Nationale Week Zonder Vlees.

Je zou zeggen wie wil daar nou niet aan meewerken? Immers duurzaamheid is de mantra van deze tijd. Onderdeel van duurzaamheid is natuurlijk het minder consumeren van dierlijke producten, dus vlees, zuivel, wol, leer etc. We (kunnen) weten dat de veeteelt wereldwijd een enorme bijdrage levert aan de uitstoot van CO2, lachgas en methaan  en daarmee aan de bezig zijnde klimaatverandering. Die bijdrage is zelfs groter dan de hele verkeers- en vervoerssector bij elkaar. Hoog tijd om ons consumptiepatroon eens kritisch te bekijken.

Toen ik tien jaar geleden besloot nooit meer vlees te eten had ik daarbij niet in de eerste plaats het begrip duurzaamheid op het oog. Ook zorg over eigen gezondheid lag niet ten grondslag aan die beslissing. Voor mij was mededogen het alles overheersende argument om geen dode dieren meer te eten.

Ik kan me nu haast niet meer voorstellen dat ik meer dan zestig jaar heb meegewerkt aan een systeem waarbij we niet-menselijke dieren het recht op leven ontzeggen om een product voort te brengen waar we heel goed zonder kunnen. De dieren waar het in dit kader om gaat zijn hoog ontwikkelde levende wezens met een even sterke levenswil als wij. Wezens die pijn voelen, angst en stress kennen, (on)gelukkig kunnen zijn en tevreden, liefde voelen, zich willen voortplanten, kortom volwaardige wezens die absoluut niet inferieur zijn aan de diersoort mens. Toch worden ze schuimbekkend en krijsend van doodsangst genadeloos de slachthuizen ingedreven.

De Amerikaanse dierenonderzoeker Irene Pepperberg zei het zo: “Dieren weten meer dan we denken en denken meer dan we weten”.

Ik weet hoe lekker vlees kan zijn. Ik zou het nog steeds lekker vinden. Toch zal ik het nooit meer eten. Ik heb ervaren dat je zonder vlees en zuivel elke dag goed, gezond en lekker kunt eten.

Als mededogen je niet zo aanspreekt zou je het milieu/duurzaamheidsaspect kunnen betrekken in je overweging om geen of minder vlees te eten. Voedingsdeskundigen wijzen er op dat een plantaardige voedingswijze niet minder gezond is dan een dieet mét dierlijke eiwitten, ja wellicht zelfs gezonder. En wie bij de warme hap toch iets ‘vlezigs’ niet kan of wil missen kan terecht bij de talloze, kwalitatief steeds beter wordende, vleesvervangers die in elke supermarkt te verkrijgen zijn.

Probeer het gewoon. Je krijgt er geen spijt van.



Herman Gallé

zondag 18 februari 2018

Boerenliefde…………






Boeren leven voor hun dieren, schrijft een boerin in mijn krant.
Leven vóór je dieren. Maar hoe zit het met het leven ván je dieren?
Een boer houdt geen vee omdat hij zo van dieren houdt. Hij is boer/ondernemer en wil een goede boterham verdienen. Zijn vee is zijn kapitaal waarmee hij zichzelf en zijn gezin wil onderhouden. Als ondernemer is hij natuurlijk zuinig op zijn bedrijfskapitaal. Het gaat daarbij om levende wezens. Ik wil graag geloven dat de meeste melkveehouders ook gevoelsmatig een band met hun dieren hebben. Zij zullen dan ook goed voor hun dieren willen zorgen uit oogpunt van respect en mededogen. Maar al geef je nog zo om je dieren, er komt een moment dat het zakelijke het persoonlijke in de weg staat. Zaken gaan voor het dier(enwelzijn).
Zoals elk vrouwelijk zoogdier, waaronder de mens, produceert een koe melk. Daaraan voorafgaand moet er bevrucht worden teneinde een zwangerschap te bewerkstelligen. Gebeurde dat vroeger op de natuurlijke manier, d.w.z. door de stier de koe te laten dekken, thans hebben we K(unstmatige) I(nseminatie). Zonder in details te treden, het zaad van de stier wordt op kunstmatige manier verkregen, verzameld en eveneens kunstmatig bij de koe ingebracht.
Wanneer het onze eigen soort betreft hebben we het begrip ‘lichamelijke integriteit’ hoog in het vaandel. Dit soort handelingen uitvoeren bij mensen zonder nadrukkelijk verzoek of instemming van de betrokkenen is wettelijk en moreel ontoelaatbaar. Bij andere dieren doen we het probleem- en discussieloos.
Wordt de koe zwanger – drachtig noemen we dat – en bevalt ze – kalven noemen we dat – treedt de volgende fase in werking.
Elk moederdier heeft de instinctieve behoefte haar kind te zogen, te verzorgen en te beschermen tot het moment van natuurlijke scheiding is aangebroken. Bij de mens is dat niet anders en wordt dat gerespecteerd.
De koe ‘produceert’ melk en die melk is bedoeld voor haar kind/kalf. Ook zij wil haar kind zogen, verzorgen en beschermen zoals een goede moeder betaamt.
Maar daar hebben wij als 'opperdier' geen boodschap aan. Het kalf wordt vrijwel direct bij moeder weggehaald – stress en verdriet bij moeder en kind! – en de melk die voor haar kind was bestemd wordt weggenomen en voor menselijke belangen aangewend. Het kalfje wordt in eenzaamheid gehouden. Haar/zijn lot is onzeker.
Moeder koe ondergaat dit proces nog een paar keer en mag na 5 à 6 jaar als dank instappen in de veewagen richting slachthuis. Zij kan onder natuurlijke omstandigheden 20 à 25 jaar worden!
Ik begrijp niet helemaal hoe iemand vóór zijn/haar dieren kan leven terwijl het leven ván die dieren eigenlijk een aaneenschakeling is van leed en onrecht.



Herman Gallé