Een krantenmeneer mailde mij dat hij me tegen mezelf wilde beschermen. Het was zijn antwoord op mijn vraag waarom hij een zin uit een door mij ingezonden brief had weggecensureerd alvorens die te plaatsen.
Ik was te verbaasd om boos te zijn. Die boosheid kwam later.
Mijn brief bevatte kritiek op de jolige manier waarop in een artikel werd bericht over een aan de kant van de weg liggende doodgereden haas. De gecensureerde zin luidde: "Als daar in plaats van een haas een kind had gelegen was de wereld te klein geweest. Terecht!"
Het ging mij niet om de zin op zich. Je kunt het er mee eens zijn of niet. Je kunt het zelfs ongepast vinden. Veel mensen gaan er zonder discussie van uit dat een mensenleven te allen tijde belangrijker is dan dat van niet-menselijke dieren.
Maar de arrogantie van zo'n redacteur om in een stuk, waar hij niet eens verantwoordelijk voor is, want ingezonden en getekend door mij, inhoudelijk wijzigingen aan te brengen en dat te legitimeren door aan mijn geestelijke vermogens te twijfelen. Want daar komt die rare actie natuurlijk op neer. Niet toerekeningsvatbaar, niet handelingsbekwaam, curatele.................
Natuurlijk mag een redactie stukken weigeren, inkorten en (stilistisch) aanpassen en wat dies meer zij. En ook mag de redactie dat doen zonder daarover met de inzender in discussie te gaan. Allemaal waar. Maar geef dat dan als antwoord aan degene die uitleg vraagt over de redactionele ingreep.
Het draait ook hier weer om macht. "Ik ben redacteur. Jij schrijft iets wat me niet bevalt en ik verdom het dus te plaatsen. En als je vraagt waarom en mijn antwoord bevalt je niet, jammer dan."
Vrijheid van meningsuiting. Maar nu even niet!
donderdag 26 oktober 2017
woensdag 11 oktober 2017
Bromvlieg
Ik hoorde hem zoemen en keer op keer tegen plafond en/of raam aan botsen. Zo'n grote zwarte bromvlieg. Waarschijnlijk door de open achterdeur naar binnengeglipt. Dan was het weer stil en bleef de indringer verstoppertje spelen. Meestal probeer ik zo'n dier te vangen in een glas met een viltje er op en het naar buiten te transporteren. Doe ik ook met spinnen. Pissebedden laat ik kruipen want na een kwartiertje zie je ze niet meer en het zijn ook nog nuttige opruimers. Kortom ik maak nooit dieren dood, tenzij per ongeluk of uit echte noodzaak. Teken gaan er aan als ik ze tegen kom, wat echter zelden voorkomt.
Maar om terug te komen op mijn botsende en zoemende bromgast, ik kon hem niet goed traceren, laat staan vangen. Ik ging naar bed.
De volgende ochtend toen ik weer in de keuken kwam om ons ontbijt te bereiden zag ik hem in eens liggen op het aanrecht. Dood. De pootjes omhoog lag hij daar, letterlijk doodstil. Ik had medelijden met hem/haar. Wanhopig zoekend naar een uitgang, overal tegen aan botsend en maar niet de bevrijding kunnen ervaren. Op het laatst de moed opgegeven en de laatste botsing als 'voltooid leven' beschouwd. Kennen zulke beesten (doods)angst? Hebben ze iets van bewustzijn? Kunnen ze lijden? We weten steeds meer over de geestelijke en emotionele wereld van (andere) dieren. Dieren weten meer dan we denken en denken meer dan we weten.
Ik las dat sommige Boedhistische monniken mondkapjes dragen om te voorkomen dat ze vliegjes in hun mond zouden krijgen en aldus hun dood zouden veroorzaken. Of dat ze hun bouwgrond uitsluitend met hun handen bewerken omdat werktuigen wormen, kevers en andere in de grond levende dieren zouden kunnen verwonden of doden. Overdreven? Of ultieme eerbied voor het leven?
Als onze aanloopkater James ons een door hem zelf gevangen vogeltje of muisje komt brengen gaan die slachtoffertjes in een door mij persoonlijk gedolven grafje hun eeuwige rust genieten. Overdreven? Of ultieme eerbied voor het leven?
Als een vliegtuig met 300 mensen uit de lucht wordt geschoten door gewetenloze boeven is het hele land in stress. Stille tochten, condoleanceregisters die niet aan te slepen zijn, nationale rouw met het staatshoofd in de voorste gelederen. Over de bij dezelfde calamiteit omgekomen dieren wordt praktisch met geen woord gerept. In ieder geval maken ze geen deel uit van massale uitingen van rouwbeklag, woede en verbijstering.
Honderdduizenden dieren verbranden levend in de holocaustbarakken van de bio-industrie. Een paar miljoen kippen worden preventief 'geruimd' omdat dat economisch beter uitkomt.
Een half miljard (500.000.000!!) dieren lijden en sterven elk jaar in dit land in de bio-industrie. Een paar miljoen dieren worden door hobbyjagers aan flarden geschoten onde het mom van 'beheer'.
En temidden van die gruwel en onmenselijkheid maak ik mij druk om een omgekomen bromvlieg. Ja, dat doe ik.............. Want daar begint het. Mededogen met al wat leeft en kan lijden. Voorkom leed, angst en verdriet waar je kunt. Zowel de doodgevlogen bromvlieg als het in de vlammen omgekomen varken moet ons mededogen opwekken. Zowel het dikbuikige hongerende kind in Verweggistan als de doodgemartelde stier in de Spaanse arena moet ons diepmenselijk gevoel voor wat goed is en verkeerd activeren. Moraliteit!
De bromvlieg heb ik netjes in mijn tuin aan de natuur teruggegeven.
Maar om terug te komen op mijn botsende en zoemende bromgast, ik kon hem niet goed traceren, laat staan vangen. Ik ging naar bed.
De volgende ochtend toen ik weer in de keuken kwam om ons ontbijt te bereiden zag ik hem in eens liggen op het aanrecht. Dood. De pootjes omhoog lag hij daar, letterlijk doodstil. Ik had medelijden met hem/haar. Wanhopig zoekend naar een uitgang, overal tegen aan botsend en maar niet de bevrijding kunnen ervaren. Op het laatst de moed opgegeven en de laatste botsing als 'voltooid leven' beschouwd. Kennen zulke beesten (doods)angst? Hebben ze iets van bewustzijn? Kunnen ze lijden? We weten steeds meer over de geestelijke en emotionele wereld van (andere) dieren. Dieren weten meer dan we denken en denken meer dan we weten.
Ik las dat sommige Boedhistische monniken mondkapjes dragen om te voorkomen dat ze vliegjes in hun mond zouden krijgen en aldus hun dood zouden veroorzaken. Of dat ze hun bouwgrond uitsluitend met hun handen bewerken omdat werktuigen wormen, kevers en andere in de grond levende dieren zouden kunnen verwonden of doden. Overdreven? Of ultieme eerbied voor het leven?
Als onze aanloopkater James ons een door hem zelf gevangen vogeltje of muisje komt brengen gaan die slachtoffertjes in een door mij persoonlijk gedolven grafje hun eeuwige rust genieten. Overdreven? Of ultieme eerbied voor het leven?
Als een vliegtuig met 300 mensen uit de lucht wordt geschoten door gewetenloze boeven is het hele land in stress. Stille tochten, condoleanceregisters die niet aan te slepen zijn, nationale rouw met het staatshoofd in de voorste gelederen. Over de bij dezelfde calamiteit omgekomen dieren wordt praktisch met geen woord gerept. In ieder geval maken ze geen deel uit van massale uitingen van rouwbeklag, woede en verbijstering.
Honderdduizenden dieren verbranden levend in de holocaustbarakken van de bio-industrie. Een paar miljoen kippen worden preventief 'geruimd' omdat dat economisch beter uitkomt.
Een half miljard (500.000.000!!) dieren lijden en sterven elk jaar in dit land in de bio-industrie. Een paar miljoen dieren worden door hobbyjagers aan flarden geschoten onde het mom van 'beheer'.
En temidden van die gruwel en onmenselijkheid maak ik mij druk om een omgekomen bromvlieg. Ja, dat doe ik.............. Want daar begint het. Mededogen met al wat leeft en kan lijden. Voorkom leed, angst en verdriet waar je kunt. Zowel de doodgevlogen bromvlieg als het in de vlammen omgekomen varken moet ons mededogen opwekken. Zowel het dikbuikige hongerende kind in Verweggistan als de doodgemartelde stier in de Spaanse arena moet ons diepmenselijk gevoel voor wat goed is en verkeerd activeren. Moraliteit!
De bromvlieg heb ik netjes in mijn tuin aan de natuur teruggegeven.
zaterdag 7 oktober 2017
Dieren in het nieuws.
Dieren zijn momenteel volop in het nieuws. In de loop van
dit jaar zijn al honderdduizenden dieren levend verbrand in stallen die niet of
nauwelijks beveiligd zijn tegen brand. Een paar miljoen kippen zijn en worden
vergast uit economische overwegingen omdat hun eigenaren zich gedupeerd voelen
door het fipronilschandaal.
Arjen Lubach heeft op zijn eigen ludieke maar scherpe wijze
de samenleving geconfronteerd met het afschuwelijke leven en sterven van de
vijfhonderd miljoen (500.000.000!!!) dieren die jaarlijks in dit gezegende land
het loodje leggen ter bevrediging van de vlees- en zuivelverslaving van de
diersoort mens.In de Tweede Kamer wordt een voorstel van de Partij voor de Dieren om betere voorzieningen tegen stalbranden te treffen weggestemd. Dit om de coalitieonderhandelingen, die toch al zeer moeizaam verlopen, niet nog meer te bemoeilijken! Gelukkig blijft het eigen risico in de zorg wat het was. Ook het ‘eigen risico’ van de varkens, koeien en kippen om in vlammen of in gas om te komen blijft onverminderd gehandhaafd…………….
Over vergassing gesproken. Roos Vonk, hoogleraar sociale psychologie, haalt zich de woede op de hals van (Joods) Nederland door terecht parallellen te trekken tussen de Holocaust en de wijze waarop in de vee-industrie met dieren wordt omgegaan. De (schijn)heilige verontwaardiging van o.a. Frits Barend ten spijt zijn er ook talloze signalen van bijval, o.a. van Tommy Wieringa, voor haar bevlogen en goed onderbouwde artikel in de NRC van 22 augustus.
De Kroondomeinen worden gesloten opdat Zijne Majesteit en zijn kornuiten daar ongestoord en naar hartenlust dieren aan flarden kunnen schieten. We hebben een staatshoofd dat voor zijn plezier onschuldige, weerloze wezens uit het leven schiet. De aandoenlijke foto waarop hij de stervende Eberhard van der Laan zijn arm biedt doet niks af aan het schandelijke, zinloze geknal in de Koninklijke bossen.
Filosoof Eva Meijer promoveerde recentelijk met haar proefschrift waarin ze een radicaal andere omgang met niet-menselijke dieren bepleit. Haar pleidooi om dieren rechten te geven is weliswaar niet nieuw maar wordt, in een nieuw jasje gestoken, wederom onder de aandacht van veranderend Nederland gebracht. Veranderend in de zin van dat steeds meer mensen zich afkeren van de ongebreidelde vlees- en zuivelproductie en –consumptie. De gruwelijke wijze waarop recent miljoenen dieren omkwamen door menselijke nalatigheid, onverschilligheid, graaizucht en gebrek aan empathie zal zeker nog meer mensen doen beseffen dat de grens van wat we ons ten opzichte van andere dieren kunnen veroorloven reeds lang en ver is overschreden.
Herman Gallé
zaterdag 6 mei 2017
Pijn.
We kennen inmiddels het begrip 'landschapspijn'. De pijn die je voelt wanneer je de teloorgang van het landschap aanschouwt. Groene raaigraswoestijnen zonder koeien, bloemen en insecten, geen weidevogel meer te horen en te zien, enorme industriële boerenbedrijven, rechtgetrokken wegen en sloten, geen greppel meer te bekennen. Door de ruilverkavelingen onherstelbaar verbeterde landschappen, hoorde ik laatst iemand zeggen!
Het woord 'landschapspijn' is bedacht door Theunis Piersma, hoogleraar trekvogelecologie. Jantien de Boer, redacteur en columnist van de Leeuwarder Courant, heeft er een boekje over geschreven: 'Landschapspijn', uitgegeven door Atlas Contact. Aan te bevelen voor iedereen die weigert zich neer te leggen bij het vernielen van het landschap dat ons allemaal toebehoort.
Het is dus mogelijk dat iets wat een mens normaal gesproken gelukkig en blij maakt zodanig is veranderd en/of aangetast dat het verdrietig en ongelukkig stemt.
Ik bedacht ineens een paar dagen geleden het woord 'vrijheidspijn'. Vrijheid! Juist in deze dagen, zo rond 5 mei, gonst dat woord rond. We moeten blij en dankbaar zijn voor onze destijds zo zwaar bevochten vrijheid. We kunnen gaan en staan waar we willen. Denken, zeggen, schrijven wat we willen. Wat we willen............... Maar die praktisch ongebreidelde vrijheid kan dus ook pijn veroorzaken evenals het verloren gegane landschap. Hans Teeuwen mag vrijelijk verhalen over seksuele contacten met onze voormalige koningin over het toneel boeren. Theo Maassen kan zonder bezwaar een vrouwelijke collega-artieste tot op het bot beledigen. Geert Wilders presteert het zonder noemenswaardig overheidsingrijpen voor te stellen het aantal Marokkanen in ons land drastisch te verminderen. Triest recent dieptepunt is het seksistische gebazel op de sites van Geen Stijl en Dumpert. Veel vrouwen voelen zich online verkracht dan wel tot ordinair lustobject gedegradeerd. Gelukkig vormt nu een aantal bekende Nederlandse vrouwen een tegengeluid door in een manifest grote ondernemingen te bewegen hun advertentiebijdragen aan die groezelige clubjes in te trekken. Wat dan weer een aantal hypercorrecte journalisten brengt tot de beschuldiging dat dit een oneigenlijk middel zou zijn om het vrije woord te beteugelen.
Omgaan met landschap en vrijheid, het vraagt empathie en verantwoordelijkheidsbesef alsmede gevoel voor wat ethisch kan en niet kan. Zonder dat ontaardt de vrijheid in bandeloosheid en het landschap in troosteloosheid.
zaterdag 16 juli 2016
Het paardenoffer
Mijn vertrouwen in de Nederlandse rechtspraak is vrij groot. Een burger die in aanraking komt met het justitieel apparaat kan rekenen op een eerlijke en ‘rechtvaardige’ behandeling. Dat ook ons systeem niet volmaakt is en soms behoorlijke uitglijders kent is de afgelopen jaren wel aangetoond door een aantal foute vonnissen waarbij onschuldige mensen soms voor lange tijd achter de tralies werden gezet. Een groot goed is dan wel weer dat deze blunders in alle openheid zijn hersteld en de veroordeelden zijn gerehabiliteerd.
Normaal gesproken neem ik het oordeel van de rechter(s)
serieus en ga ik er van uit dat alle aspecten van de zaak zijn meegenomen en
afgewogen in het uiteindelijke oordeel. In de Leeuwarder Courant las ik onlangs
echter een verslag van een zaak die mijn vertrouwen toch weer een knauw gaf.
Een 72-jarige man koelde zijn boosheid op de buurvrouw door
een paard dat aan de buurvrouw toebehoorde ernstig te mishandelen. Hij
injecteerde het dier met vervuild water. Het paard werd erg ziek en kampt nog
steeds met gevolgen van deze dwaze actie. Afgezien van het leed dat het dier is
aangedaan is de eigenaresse met hoge kosten opgezadeld voor medische
behandelingen.
De dader zat er niet zo mee. Want het paard was volgens hem
toch al haast niks meer waard. Zelfs de slager zou er bijna niks meer voor
geven. De harteloze wijze waarop deze man over het dier sprak is even
verbijsterend als de schurkenstreek die hij leverde door het ziek te maken.
Niet minder verbijsterend was in mijn ogen de eis van het OM
- € 250,-- boete!! – en de uitspraak van rechter Christine Koelman. Zij achtte
bewezen dat hier sprake was van ‘beschadiging van een dier’. De dierenbeul kwam
weg met een werkstraf van slechts 20 uur! Het willens en wetens mishandelen van
een weerloos dier om de eigenaresse te treffen wordt dus simpelweg afgedaan met
een cadeautje voor degene die deze laffe daad op zijn 72-jarig geweten heeft.
Ik vind dit een schande en begrijp niet hoe zowel de officier van justitie als
ook de rechter hiermee denken ‘recht’ te doen. Alleen al de term ‘beschadiging
van een dier’ is een totale miskenning van (de intrinsieke waarde van) het
dier. Een paard is een levend wezen met gevoel en kan dus lijden. Het is diep
treurig dat ook in de rechtspraak dieren nog steeds slechts beschouwd worden
als dingen die je kunt beschadigen.
donderdag 24 december 2015
Kerst(feest?)
Kerst. Feest van en voor vrede. Feest van bij elkaar zijn.
Feest van lekker eten en drinken. Feest van bezinning. Een feest van en voor
mensen. Juist! Want voor de niet menselijke dieren is er weinig feestelijks aan
de kersttijd.
Dode dieren, al dan niet in herkenbare onderdelen
gefragmenteerd, vormen nog steeds een essentieel onderdeel van de kerstdis. Het
feest van het Leven kan kennelijk niet goed worden beleefd zonder daar
miljoenen dierenlevens voor op te offeren. Konijnen, ganzen, fazanten, hazen,
reeën, wilde zwijnen, varkens, koeien, kalkoenen, kippen, uit het leven
geschoten of na een ellendig bestaan in de bio-industriestallen allesbehalve
zachtzinnig in de slachthuizen om het leven gebracht. Overal op de kerstmenu’s
walgelijke dingen als ganzen- en eendenlever (foie gras). Het onbeschrijflijke
leed dat daarvoor geleden wordt laat ons koud, verdringen of bagatelliseren we.
We laten toe dat wezens die meer met ons overeenkomen dan dat zij van ons
verschillen, lijden en sterven voor ons plezier. We hebben de dieren in feite buiten
onze verantwoordelijkheid geplaatst, waardoor hun leed en dood irrelevant of
acceptabel wordt gevonden. Zij die er op wijzen dat dieren gevoelens, emoties
en eigenschappen hebben die ook wij bezitten worden honend weggezet als
‘antropomorfisten’ en wereldvreemde dromers. Wel, ik ben zo’n wereldvreemde
antopomorfistische dromer en ik beschouw dat als een geuzentitel. Albert
Schweitzer sprak eens de indrukwekkende woorden: “Ik wil leven te midden van
leven dat wil leven”. Het gemak waarmee
de mens de levenswil van andere dieren negeert staat in schril contrast met het
massale rouwbeklag dat wordt opgebracht bij menselijke tragedies als MH17,
nine-eleven, Parijs etc. Stille tochten, condoleanceregisters, massale
herdenkingsplechtigheden, vlaggen halfstok, niets is te veel. Wij lijden aan
‘speciesisme’ – een vooroordeel of vooringenomenheid ten gunste van de belangen
van de eigen soort, die tegen de belangen van andere soorten ingaat – en analoog
is aan racisme en seksisme.
maandag 2 november 2015
Vlees onder vuur
Onder deze wat cryptische titel staat een redactioneel
commentaar van Aan Dirk van de Meulen in de Leeuwarder Courant van 28 oktober. Van der Meulen
gaat in op de berichtgeving over het WHO-rapport waarin een relatie wordt
gelegd tussen het eten van (rood en bewerkt) vlees en kanker.
De brancheorganisaties reageren zoals verwacht kon worden:
‘Het valt allemaal wel mee, want de hoeveelheden die de WHO noemt worden hier
niet geconsumeerd’. Het is bijna een ‘aha-erlebnis’ wanneer je de reacties
leest en hoort op dit rapport. Immers in de tachtiger jaren toen het roken
‘onder vuur’ kwam te liggen werd er ook driftig ontkend, gerelativeerd, bestreden
en geridiculiseerd. Veelzeggend in hun onbeholpenheid zijn veel commentaren. Zoals
in een artikel in dezelfde LC op de pagina er naast. “Je moet toch ergens dood
aan gaan. Motorrijden is ook gevaarlijk, vliegen ook”!! Wegkijken dus! Het zou
ieder mens moeten aanspreken om een ziekte als kanker die zoveel pijn, verdriet
en rouw brengt zo ver mogelijk van ons weg te houden. Ook kunnen deze reacties
veroorzaakt worden door angst en/of de wetenschap dat de waarschuwing reëel is
en dat dat zou kunnen betekenen dat we onze levensstijl wel eens drastisch
zouden moeten wijzigen.
Toen ik, zo’n acht jaar geleden, besloot definitief te
stoppen met eten van vlees had ik daarbij niet in de eerste plaats mijn eigen
gezondheid op het oog. Het gruwelijke leed en onrecht dat we dieren aandoen
voor een product waar we goed zonder kunnen, maakte dat ik het punt had bereikt
waarop ik mezelf niet meer in de ogen kon kijken zonder diepe schaamte.
Schaamte voor het lijden en sterven van zestig miljard(!) landdieren en duizend
miljard(!) zeedieren per jaar, wereldwijd, voor menselijke consumptie. Hoe
lekker ik vlees ook vond en nog steeds zou vinden, ik zal het nooit meer
eten. Ik hoop dat het mijn eigen gezondheid ook ten goede zal komen. Maar dat
acht ik ondergeschikt aan het leed en onrecht dat ik mede wil bestrijden.
Van der Meulen wijst er nog op dat we de voordelen van vlees
moeten blijven benadrukken: ijzer, proteïnen en vitamines. Ach, er zijn in dit
land zevenhonderdvijftigduizend tot één miljoen vegetariërs en veganisten. Die
krijgen hun ijzer, proteïnen en vitamines moeiteloos binnen zonder dat daar
dieren het loodje voor hoeven te leggen. En ze zijn waarschijnlijk ook nog gezonder
dan veel vleeseters. Ook de relatie tussen genieten, gezondheid en kwaliteit
van leven is niet afhankelijk het stukje vlees dat velen nog zo hartstochtelijk
op ons bordje willen zien prijken.
Abonneren op:
Posts (Atom)