Kallemooi

Op 25 januari jl. moest een Limburgse actievoerder zich verantwoorden bij de kantonrechter in Leeuwarden voor een actie die hij met een compaan had verricht op Schiermonnikoog op 14 mei 2017. Zij hadden zich uit protest tegen het gebruik van een levende haan tijdens het Kallemooifeest vastgeketend aan de mast waarin het dier zou worden opgehesen.

Een hoop heisa. Agressieve eilanders en een bescheiden politie’macht’ die de kant koos van de eilanders en de heren aanhield, een van hen verbaliseerde en beiden van het eiland verwijderde!

Vonnis € 150,-- voorwaardelijke boete en een proeftijd van een jaar. De kantonrechter liet zich niet uit over de morele achtergronden die de actievoerders tot hun daad van verzet had gebracht. En van de eilanders valt op dat gebied ook weinig te verwachten. Het is immers een traditie?! En de traditie eist dat de haan drie aaneengesloten dagen in een mand op plm. 20 meter hoogte op water en brood wordt opgesloten, weer of geen weer! Er komt steeds meer verzet tegen deze achterhaalde vorm van traditievieren en door velen wordt de organisatoren voorgehouden dat als men dan zo nodig deze traditie 'levend' wil houden de levende haan zou moeten vervangen door een opgezet of kunstmatig exemplaar.

Tradities zijn niet heilig en onaantastbaar. Tradities en gebruiken moeten regelmatig herijkt worden om te bepalen of ze aangepast dan wel afgeschaft moeten worden. Tijden veranderen en daarmee ook opvattingen over wat (nog) wel moreel/ethisch verantwoord is en wat niet.

Andere levende wezens 'gebruiken' om een traditie luister bij te zetten kan alleen als volledige zekerheid bestaat dat het niet tegen de wil van de ander indruist en die ander geen schade en/of leed toebrengt. Daarom is Kallemooi in de huidige vorm niet meer acceptabel. Terecht dat daar tegen opgekomen wordt. En zeker wanneer dat op vreedzame wijze gebeurt. Vervang de levende haan door een kunstmatige en vier je traditie tot in lengte van dagen. Hulde voor de actievoerders! Jammer dat in het 'recht' kennelijk - in dit geval - geen ruimte aanwezig werd geacht om de zwakke te beschermen tegen het recht van de sterkste. Ik heb ooit geleerd: Lex Dura Sed Lex (De wet is hard maar het is de wet). Jammer dat de wet soms zo hard kan zijn dat ook het goede bestraft wordt.

Herman Gallé

Feestmaand.

Voor de kerst zijn 2.600.000 dieren gedood. De meeste overleden na een kort en ellendig leven in de gruwelstallen van de vee-industrie.

Er rust kennelijk een taboe op – al is het nog zo subtiel – het  wijzen op een periode uit de recente geschiedenis van Europa waarin ook levende wezens met gevoel en intrinsieke waarde, massaal bijeen werden gedreven, onder vreselijke omstandigheden op transport werden gesteld en ‘gehuisvest’ om uiteindelijk in onvoorstelbare aantallen wreed te worden omgebracht. 

Hij of zij die de moed heeft die verwijzing toch te maken kan rekenen op heilige(?) verontwaardiging die, als ik even psycholoog van de koude grond mag spelen, meer te maken zal hebben met het verdringen van een schuldgevoel dan met oprechte en eerlijke geschoktheid. “Varkens met mensen vergelijken, dat kán toch niet”! Waarom het lijden van een varken in de donkere barakken van de vee-industrie minder erg zou zijn dan van hem/haar die crepeerde in de spelonken van een verdwaasde en verdwaalde ideologie heeft niemand mij tot nu toe uit kunnen leggen. Het doel was anders, de middelen zijn nagenoeg gelijk. Hier wordt geen uitroeiing nagestreefd als destijds. Hier gaat het er om op een zo economisch voordelig mogelijke wijze wezens te houden en te doden voor een product dat een mens niet nodig heeft. Voor het plezier van de consumens gaan elk jaar 500.000.000 – vijfhonderd miljoen!! – levende, voelende, lijdende en doodsbange dieren de slachthuizen binnen om er als onherkenbare bloederige lappen weer uit komen. Het enige daglicht dat bijna al deze stakkers zien is op hun laatste rit richting abattoir.

Het “Vrede op aarde” na het aansnijden van de rollade, de kalkoen, konijn, reebout of wat voor stoffelijke overschotten ook klinkt als een holle galm in een wereld waarin zorg, mededogen, respect en liefde begrippen zijn die – ook selectief - gereserveerd worden voor de eigen soort. De rest kan barsten.

En wat te denken van de slachtoffers van de doodseskaders die met kekke petjes, drollenvangers en camouflagejacks de natuur intrekken en/of vanaf hun laffe schuilplaatsen doodsbange dieren aan flarden schieten? Ik zag ze weer lopen of bij elkaar staan kletsen na weer een ‘geslaagde’ expeditie. Ze praten over een ‘mooi tableau’. Ik zie alleen maar dode dieren die graag nog even hadden willen doorleven en voor niets en niemand een gevaar of bedreiging vormden. Ze roepen elkaar “Weidmans Heil” toe. Ook zo’n kreet die bij mij associaties oproept die ik liever niet openbaar.

December feestmaand. Feest van de Dood in plaats van het Leven.

Herman Gallé

Kerst(feest?)

Kerst. Feest van vrede. Feest van bij elkaar zijn. Feest van lekker eten en drinken. Feest van bezinning. Een feest van en voor mensen. Precies! Want voor niet menselijke dieren is er weinig feestelijks aan de kersttijd.

Dode dieren, al dan niet in herkenbare onderdelen gefragmenteerd, vormen nog steeds een essentieel onderdeel van de kerstdis. Het feest van het Leven kan kennelijk niet goed worden beleefd zonder daar miljoenen dierenlevens voor op te offeren. Konijnen, ganzen, fazanten, hazen, reeën, wilde zwijnen, varkens, koeien, kalkoenen, kippen, uit het leven geschoten of na een ellendig bestaan in de bio-industriestallen allesbehalve zachtzinnig in de slachthuizen om het leven gebracht. Overal op de kerstmenu’s walgelijke dingen als ganzen- en eendenlever (foie gras). De pijn, angst en stress die daarvoor geleden wordt laat ons koud, verdringen of bagatelliseren we. We laten toe dat wezens die meer met ons overeenkomen dan dat zij van ons verschillen, lijden en sterven voor ons plezier. We hebben de dieren in feite buiten onze verantwoordelijkheid geplaatst, waardoor hun leed en dood irrelevant of acceptabel wordt gevonden. Het proces van psychische dissociatie maakte het mogelijk dat joden in de oorlog ontmenselijkt werden en behandeld werden met een wreedheid, die we ons hier en nu niet (meer) kunnen voorstellen. Alleen de wijze waarop ik mij tot de ander verhoud, maakt het mij mogelijk de ander te laten lijden. Als een bepaalde groep zoals joden, maar ook moslims, christenen, atheïsten, vrouwen, homoseksuelen of zoals in dit geval dieren als minderwaardig wordt beschouwd, hebben wij mensen er blijkbaar weinig moeite mee hen te doen lijden of te misbruiken voor onze doeleinden. Zij die er op wijzen dat dieren gevoelens, emoties en eigenschappen hebben die ook wij bezitten worden honend weggezet als ‘antropomorfisten’ en wereldvreemde dromers. Wel, ik ben zo’n wereldvreemde antopomorfistische dromer en ik beschouw dat als een geuzentitel. Albert Schweitzer sprak eens de indrukwekkende woorden: “Ik wil leven te midden van leven dat wil leven”.  Het gemak waarmee de mens de levenswil van andere dieren negeert staat in schril contrast met het massale rouwbeklag dat wordt opgebracht bij menselijke tragedies.

Het wordt hoog tijd dat we beseffen dat dieren geen boodschap hebben aan onze feesten en tradities en gewoon willen leven naar hun aard en behoeften zoals ook wij dat willen. Vrede op aarde is een illusie. Zeker zo lang we ook voor dieren niet het mededogen en respect kunnen/willen opbrengen dat ze verdienen. Ik wens u fijne, leedloze feestdagen.

Herman Gallé

Schone handen.

In een krant staat een interview afgedrukt met S., een dame die plotsklaps weigerde voortaan nog mannen een hand te geven.

Mevrouw  beroept zich bij haar beslissing op haar basisrecht, de lichamelijke integriteit!
Ja, ze beschouwt het handen schudden met een man zelfs als een ongewenste intimiteit!
Nee, ze is of wordt niet onderdrukt of gehersenspoeld en radicaal is ze al helemaal niet! Ze is simpelweg een jonge, geëmancipeerde(!!) vrouw, die vecht voor haar recht, aldus S.
Ze heeft namelijk ontdekt dat haar geloof handcontact tussen mensen van verschillend geslacht ten zeerste afkeurt want één van de belangrijkste doelstellingen van de Islam is en nu komt het: het behoud der kuisheid van beide geslachten……………! Nog steeds is S. aan het woord!

Beste mevrouw, ik trek uw kuisheid niet in twijfel en dat zou ik ook niet doen als u mijn uitgestoken mannenhand wél zou aannemen! Nee, daarvoor is heel wat meer nodig!

Uw standpunt maakt het begrip “lichamelijke integriteit” tot een farce! Door een onschuldige cultuurhandeling te bestempelen tot een onkuise daad ridiculiseert u zichzelf, uw godsdienst en bewijst u de integratie van moslims in de westerse samenleving een slechte dienst.
Uw verbazing en verontwaardiging over de reacties op uw besluit zijn onterecht en de beslissing van uw baas om u voor te dragen voor ontslag kan ik volledig volgen!

Natuurlijk bepaalt uzelf of en wie u een hand wil geven maar in een functie waarin u ten voorbeeld wordt gesteld aan jongeren is het weigeren van zoiets basaals als een hand geven, louter uit religieuze overwegingen, een absoluut verkeerd signaal! U moet dan ook niet verbaasd zijn dat door die houding uw geschiktheid voor aantal functies discutabel wordt geacht!

Het is als met een ambtenaar van de burgerlijke stand die weigert huwelijken te sluiten van homo’s en lesbiennes: ontslag nemen óf het krijgen!
Niet u maar de samenleving mag verontwaardigd zijn als een onschuldig, op normale omgangsvormen gebaseerd ritueel door u en uw gelijkgestemden wordt bezoedeld door het als iets smerigs of onbehoorlijks te bestempelen!

Macht.

Een krantenmeneer mailde mij dat hij me tegen mezelf wilde beschermen. Het was zijn antwoord op mijn vraag waarom hij een zin uit een door mij ingezonden brief had weggecensureerd alvorens die te plaatsen.
Ik was te verbaasd om boos te zijn. Die boosheid kwam later.
Mijn brief bevatte kritiek op de jolige manier waarop in een artikel werd bericht over een aan de kant van de weg liggende doodgereden haas. De gecensureerde zin luidde: "Als daar in plaats van een haas een kind had gelegen was de wereld te klein geweest. Terecht!" 
Het ging mij niet om de zin op zich. Je kunt het er mee eens zijn of niet. Je kunt het zelfs ongepast vinden. Veel mensen gaan er zonder discussie van uit dat een mensenleven te allen tijde belangrijker is dan dat van niet-menselijke dieren.
Maar de arrogantie van zo'n redacteur om in een stuk, waar hij niet eens verantwoordelijk voor is, want ingezonden en getekend door mij, inhoudelijk wijzigingen aan te brengen en dat te legitimeren door aan mijn geestelijke vermogens te twijfelen. Want daar komt die rare actie natuurlijk op neer. Niet toerekeningsvatbaar, niet handelingsbekwaam, curatele.................
Natuurlijk mag een redactie stukken weigeren, inkorten en (stilistisch) aanpassen en wat dies meer zij. En ook mag de redactie dat doen zonder daarover met de inzender in discussie te gaan. Allemaal waar. Maar geef dat dan als antwoord aan degene die uitleg vraagt over de redactionele ingreep.
Het draait ook hier weer om macht. "Ik ben redacteur. Jij schrijft iets wat me niet bevalt en ik verdom het dus te plaatsen. En als je vraagt waarom en mijn antwoord bevalt je niet, jammer dan."
Vrijheid van meningsuiting. Maar nu even niet!

Bromvlieg

Ik hoorde hem zoemen en keer op keer tegen plafond en/of raam aan botsen. Zo'n grote zwarte bromvlieg. Waarschijnlijk door de open achterdeur naar binnengeglipt. Dan was het weer stil en bleef de indringer verstoppertje spelen. Meestal probeer ik zo'n dier te vangen in een glas met een viltje er op en het naar buiten te transporteren. Doe ik ook met spinnen. Pissebedden laat ik kruipen want na een kwartiertje zie je ze niet meer en het zijn ook nog nuttige opruimers. Kortom ik maak nooit dieren dood, tenzij per ongeluk of uit echte noodzaak. Teken gaan er aan als ik ze tegen kom, wat echter zelden voorkomt.
Maar om terug te komen op mijn botsende en zoemende bromgast, ik kon hem niet goed traceren, laat staan vangen. Ik ging naar bed.
De volgende ochtend toen ik  weer in de keuken kwam om ons ontbijt te bereiden zag ik hem in eens liggen op het aanrecht. Dood. De pootjes omhoog lag hij daar, letterlijk doodstil. Ik had medelijden met hem/haar. Wanhopig zoekend naar een uitgang, overal tegen aan botsend en maar niet de bevrijding kunnen ervaren. Op het laatst de moed opgegeven en de laatste botsing als 'voltooid leven' beschouwd. Kennen zulke beesten (doods)angst? Hebben ze iets van bewustzijn? Kunnen ze lijden? We weten steeds meer over de geestelijke en emotionele wereld van (andere) dieren. Dieren weten meer dan we denken en denken meer dan we weten.
Ik las dat sommige Boedhistische monniken mondkapjes dragen om te voorkomen dat ze vliegjes in hun mond zouden krijgen en aldus hun dood zouden veroorzaken. Of dat ze hun bouwgrond uitsluitend met hun handen bewerken omdat werktuigen wormen, kevers en andere in de grond levende dieren zouden kunnen verwonden of doden. Overdreven? Of ultieme eerbied voor het leven?
Als onze aanloopkater James ons een door hem zelf gevangen vogeltje of muisje komt brengen gaan die slachtoffertjes in een door mij persoonlijk gedolven grafje hun eeuwige rust genieten. Overdreven? Of ultieme eerbied voor het leven?
Als een vliegtuig met 300 mensen uit de lucht wordt geschoten door gewetenloze boeven is het hele land in stress. Stille tochten, condoleanceregisters die niet aan te slepen zijn, nationale rouw met het staatshoofd in de voorste gelederen. Over de bij dezelfde calamiteit omgekomen dieren wordt praktisch met geen woord gerept. In ieder geval maken ze geen deel uit van massale uitingen van rouwbeklag, woede en verbijstering.
Honderdduizenden dieren verbranden levend in de holocaustbarakken van de bio-industrie. Een paar miljoen kippen worden preventief 'geruimd' omdat dat economisch beter uitkomt.
Een half miljard (500.000.000!!) dieren lijden en sterven elk jaar in dit land in de bio-industrie. Een paar miljoen dieren worden door hobbyjagers aan flarden geschoten onde het mom van 'beheer'.
En temidden van die gruwel en onmenselijkheid maak ik mij druk om een omgekomen bromvlieg. Ja, dat doe ik.............. Want daar begint het. Mededogen met al wat leeft en kan lijden. Voorkom leed, angst en verdriet waar je kunt. Zowel de doodgevlogen bromvlieg als het in de vlammen omgekomen varken moet ons mededogen opwekken. Zowel het dikbuikige hongerende kind in Verweggistan als de doodgemartelde stier in de Spaanse arena moet ons diepmenselijk gevoel voor wat goed is en verkeerd activeren. Moraliteit!
De bromvlieg heb ik netjes in mijn tuin aan de natuur teruggegeven.

Dieren in het nieuws.

Dieren zijn momenteel volop in het nieuws. In de loop van dit jaar zijn al honderdduizenden dieren levend verbrand in stallen die niet of nauwelijks beveiligd zijn tegen brand. Een paar miljoen kippen zijn en worden vergast uit economische overwegingen omdat hun eigenaren zich gedupeerd voelen door het fipronilschandaal. 

Arjen Lubach heeft op zijn eigen ludieke maar scherpe wijze de samenleving geconfronteerd met het afschuwelijke leven en sterven van de vijfhonderd miljoen (500.000.000!!!) dieren die jaarlijks in dit gezegende land het loodje leggen ter bevrediging van de vlees- en zuivelverslaving van de diersoort mens.
In de Tweede Kamer wordt een voorstel van de Partij voor de Dieren om betere voorzieningen tegen stalbranden te treffen weggestemd. Dit om de coalitieonderhandelingen, die toch al zeer moeizaam verlopen, niet nog meer te bemoeilijken! Gelukkig blijft het eigen risico in de zorg wat het was. Ook het ‘eigen risico’ van de varkens, koeien en kippen om in vlammen of in gas om te komen blijft onverminderd gehandhaafd…………….
Over vergassing gesproken. Roos Vonk, hoogleraar sociale psychologie, haalt zich de woede op de hals van (Joods) Nederland door terecht parallellen te trekken tussen de Holocaust en de wijze waarop in de vee-industrie met dieren wordt omgegaan. De (schijn)heilige verontwaardiging van o.a. Frits Barend ten spijt zijn er ook talloze signalen van bijval, o.a. van Tommy Wieringa, voor haar bevlogen en goed onderbouwde artikel in de NRC van 22 augustus.
De Kroondomeinen worden gesloten opdat Zijne Majesteit en zijn kornuiten daar ongestoord en naar hartenlust dieren aan flarden kunnen schieten. We hebben een staatshoofd dat voor zijn plezier onschuldige, weerloze wezens uit het leven schiet. De aandoenlijke foto waarop hij de stervende Eberhard van der Laan zijn arm biedt doet niks af aan het schandelijke, zinloze geknal in de Koninklijke bossen.
Filosoof Eva Meijer promoveerde recentelijk met haar proefschrift waarin ze een radicaal andere omgang met niet-menselijke dieren bepleit. Haar pleidooi om dieren rechten te geven is weliswaar niet nieuw maar wordt, in een nieuw jasje gestoken, wederom onder de aandacht van veranderend Nederland gebracht. Veranderend in de zin van dat steeds meer mensen zich afkeren van de ongebreidelde vlees- en zuivelproductie en –consumptie. De gruwelijke wijze waarop recent miljoenen dieren omkwamen door menselijke nalatigheid, onverschilligheid, graaizucht en gebrek aan empathie zal zeker nog meer mensen doen beseffen dat de grens van wat we ons ten opzichte van andere dieren kunnen veroorloven reeds lang en ver is overschreden.

Herman Gallé